Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

آخرت، در لغت به معني هميشه و بازپسين و مؤنث واژة آخر و صفتي است كه جانشين موصوف شده و در اصل «نشأة آخرت» يا «دار آخرت» بوده است. (← قصص 28/83). در اصطلاح دانش كلام، به معني «آن سراي»، «آن جهان» و نيز به معني «رستاخيز»(1) يا مطلق معاد، اعم از معاد روحاني و جسماني و كلية رويدادهايي است كه در رستاخيز رخ مي‌دهد.(2) به نظر متكلمان، آخرت را از آن رو آخرت خوانده‌اند كه جهاني است پس از اين جهان ]← معاد[

 

مآخذ:

  1. تهانوي، محمدعلي. كشاف اصطلاحات الفنون و العلوم. تحقيق د. علي دحروج و ديگران، بيروت: مكتبة لبنان ناشرون، 1996م، ص 1/71.
  2. رازي، ابوالفتوح. روح (= روض) الجنان و روح الجنان. تصحيح حاجي ميرزا ابوالحسن شعراني، تهران: كتابفروشي اسلاميه، بي تا، ص 1/67. 
اصغر دادبه