Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

ابتهاج، به معني شادماني است و در اصطلاح فلسفه و كلام از لذّت عقلي حق تعالي، كه از تعقّل ذات وي از سوي وي به بار مي‌آيد به ابتهاج تعبير مي‌شود.(1) به نظر بيشتر متكلمان نسبت دادن هرگونه لذّت، حتي لذّت عقلي به حق تعالي نارواست؛ چرا كه در نصوص ديني هيچ‌گونه لذت به خدا نسبت داده نشده است.(2) شماري از متكلّمان و حكماي الهي بر آنند كه خداوند مُبْتَهِج بالذات است و از تعقل ذات خويش داراي كامل‌ترين لذات عقلي است كه بايد از آن به ابتهاج تعبير كرد.(3)]← لذّت[

 

مآخذ:

  1. طوسي، خواجه نصيرالدين. شرح تنبيهات و اشارات. تهران: مطبعة حيدري، 1378ق، ص 3/359.
  2. فاضل مقداد. النافع يوم الحشر. تحقيق دكتر مهدي محقق، تهران: مؤسسة مك گيل، 1365، ص 20.
  3. علاّمه حلّي. كشف المراد في شرح تجريد الاعتقاد. به كوشش سيد ابراهيم موسوي زنجاني، بيروت: 1399ق / 1979م، ص 320.
اصغر دادبه