Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

ابوسُلَيك‌ گرگاني‌ (سدة 3 ق).

از نخستين سرايندگان شعر فارسي در دوران‌ عمروليث‌ صفاري‌ (حك‌ 265ـ 287 ق).1 منوچهري‌دامغاني‌ در قصيده‌اي‌ نام‌ او را در رديف‌ شاعران‌ نامدار ايراني و عرب پيش‌ از خود و در كنار رودكي، شهيد، ولوالجي‌، بوالعلا وبوالمثل‌ ذكر كرده‌ است‌. با اينكه‌ ابيات‌ اندكي‌ از وي‌ در دست‌ است‌، اما پختگي‌ و استواري‌ همين‌چند بيت‌، پذيرفتن‌ آنها را به‌ عنوان‌ قديم‌ترين‌ اشعار فارسي‌ دشوار مي‌نمايد. مسلم‌ آنكه‌ نام‌ ابوسليك‌در سده‌هاي‌ 4 و 5 ق بر سر زبانها بوده‌ است.2

از اشعارش‌ يازده‌ بيت‌ شامل‌ دو قطعه‌ دوبيتي‌ و هفت‌ مفرد باقي‌ مانده‌ است.3

 

مآخذ:

  1. عوفي‌، سديدالدين‌ محمد. تذكرة‌ لباب‌الالباب‌. به‌ اهتمام‌ ادوارد برون‌، ليدن‌، بريل‌، 1903 م‌ /1321، ج‌2، ص‌2.
  2. صفا، ذبيح‌الله‌. تاريخ‌ادبيات‌ در ايران‌. تهران‌: ابن‌سينا، چ‌ 6، 1347، ج‌ 1، ص‌ 181.
  3. مدبري‌، محمود. شرح‌ احوال‌ و اشعار شاعران‌ بي‌ديوان‌. تهران‌: پانوس‌، 1370، ص‌ 5.

    و نيز نگ‌: دبيرسياقي‌، محمد. پيشاهنگان‌ شعرفارسي‌. تهران‌: كتاب‌هاي‌ جيبي‌، چ‌ 2، 1356، ص‌4ـ5 ؛ دهخدا، علي‌اكبر. لغت‌نامه‌. تهران‌: دانشگاه‌ تهران‌، 1325، ذيل‌ ابوسليك‌؛ فروازنفر، بديع‌الزمان‌. سخن‌ و سخنوران‌. تهران‌: خوارزمي‌، چ‌ 2، 1350، ص‌ 16؛ لازار، ژيلبر. اشعار پراكندة‌ قديمترين شعراي‌ فارسي‌ زبان‌. تهران‌: انجمن‌ ايرانشناسي‌ فرانسه‌، 1361، ص‌ 21ـ22.
    ابوالقاسم رادفر