Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

اَحد، در لغت به معني يگانه و فرد و در اصطلاح، يكي از نام‌هاي نيكوي حق تعالي است كه از يك سو بيانگر تجزيه‌ناپذيري ذات بسيط حق است كه به تعبير قرآن «... هو اللهُ اَحَد» (اخلاص / 1) و از سوي ديگر ناظر است بر بي‌مانندي ذات خداوند از ازل* تا ابد*(1) كه «كَيْسَ كَمِثْلِهِ شئٌ» (شوري / 11).

بيشتر متكلمان و عرفا اَحَد و واحد را مترادف (2) مي‌دانند و برخي واحد را اسم و اَحَد را صفت مي‌شمارند(3) و آنرا ويژة حق تعالي مي‌دانند و بر آنند كه اَحَد، بر خلاف واحِد مبدأ عدد نيست.(4)

] احديت ← احد[

 

مآخذ:

  1. غزالي، ابوحامد محمد. المقصد الاسني شرح اسماءالله الحسني. مصر: مطبعة السعادة، 1324ق، ص 64.
  2. سمعاني، شهاب‌الدين احمد. روح الارواح في شرح اسماء الملك الفتاح. تصحيح نجيب مايل هروي، تهران: شركت انتشارات علمي و فرهنگي، 1368، ص 503.
  3. ميبدي. كشف الاسرار و عدة الابرار. به كوشش علي اصغر حكمت، تهران: اميركبير، ص 10/662.
  4. سمعاني، شهاب‌الدين احمد. روح الارواح في شرح اسماء الملك الفتاح. همانجا.
اصغر دادبه