Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

بهار، محمدتقي ملك‌الشعرا (1304ق، مشهد/1330ش، تهران)، فرزند محمدكاظم صبوري، شاعر، روزنامه‌نگار، استاد دانشگاه و از پيشروان تجدد ادبي. جاذبة انقلاب مشروطيت محمدتقي جوان را در صف مبارزانِ استبداد ستيز جاي داد. نخستين آثار ادبيِ او در ترويج آزادي در روزنامة «خراسان» چاپ شد. در 1328ق، روزنامة «نوبهار» را در مشهد داير كرد كه پس از چندي به سبب مقالات تندش در انتقاد از حضور نظاميان روسي در خراسان به تعطيلي كشيد. بهار بلافاصله «تازه بهار» را به جاي آن تأسيس كرد كه پس از يك سال توقيف و خودِ بهار به تهران تبعيد شد. وقتي در 1332ق در مقام نمايندة مجلس از طرف درگز و كلات به تهران آمد، نوبهار را دوباره در اين شهر به راه انداخت و در كنارش در 1334ق انجمن ادبي دانشكده و «مجلة دانشكده» را بنيان نهاد. «نوبهار» باز توقيف شد. با سقوط رضاشاه، بهار فعاليت‌هاي سياسي ـ اجتماعي و «نوبهار» را از سرگرفت ولي بيماري سل مزمن او را در 1330ش از پاي درآورد.

 

مآخذ:

بهار و ادب فارسي. به كوشش محمد گلبن، ج1 / مقدمه، تهران: 1351، ج1، مقدمه؛ بهار، ملك‌الشعرا، محمدتقي. ديوان. ج1 / مقدمه، توس: 1368؛ نيكوهمت، 1، زندگي و آثار بهار. گروه انتشاراتي آباد، 1361، ص1-2. 

مجدالدین کیوانی