Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

تعهد، رابطة حقوقي كه به موجب آن كسي مسئوليت انجام دادن امري را براي ديگري به عهده مي‌گيرد. اين رابطه به اعتبار حق متعهدله، «طلب»، و به لحاظ ‌التزام متعهد، «دين» ناميده مي‌شود.1 نتيجة پيدايش تعهد الزام است كه عبارت است از اجبار قانوني براي انجام مورد تعهد.2 اصطلاح تعهد به طور معمول در موردي به كار مي‌رود كه مديون، بنا به ارادة خود، انجام يا خودداري از كاري را عهده‌دار مي‌شود و ديوني را كه به حكم قانون بر او تحميل شده است الزام مي‌نامند.3 اسباب ايجاد تعهد عبارتند از: 1- عقد 2- شبه عقد 3- جرم 4- شبه جرم 5- قانون. البته بايد دانست كه، قانون منبع اصلي تمام تعهدها و الزام‌ها است.4 تعهد در واقع نتيجه و اثر اعمال و وقايع حقوقي مي‌باشد. براي تصور هر تعهد وجود چند ركن ضروري است: 1- موضوع تعهد: يعني امري كه شخص در برابر ديگري به عهده مي‌گيرد. 2- اطراف تعهد: يعني وجود يك شخص به عنوان طلبكار و شخص ديگري به عنوان مديون. 3. رابطة حقوقي: مقصود تسلطي است كه طلبكار بر اموال بدهكار پيدا مي‌كند.

 

مآخذ:

  1. كاتوزيان، ناصر. حقوق مدني. اعمال حقوقي (قرارداد ايقاع). انتشار برنا، ص3.
  2. شهيدي، مهدي. حقوق مدني (3): تعهدات، انتشارات مجله، ص11.
  3. كاتوزيان، همان، ص3.
  4. همان، ص5.
    علی‌اکبر اسدزاده