Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

تقيه، در لغت به معني پرهيزگاري است و در اصطلاح ديني و نيز در دانش كلام پنهان كردن خردمندانة باورهاست. بدين معنا كه اگر انسان از سوي دشمنان در معرض خطر باشد و اظهار كردن باورهايش او را به مخاطره اندازد عقل، حُكم مي‌كند كه باورهاي خود را پنهان سازد و در صورت لزوم، به خلاف باورهاي خود نيز تظاهر كند.1 اصطلاح تقيه از قرآن (← آل‌عمران/27) گرفته شده و بنابر قول مشهور درشمار باورهاي ويژة شيعة اماميه است و در روايات شيعه آمده است كه «لادِينٌ لِمَنْ لا تقيَّةَ له: كسي كه تقيه نكند بي‌دين است».2 تأكيد بزرگان شيعه بر تقيّه از آن روست كه در طول تاريخ، شيعه در جوامع اسلامي در شمار اقليت بوده و همواره در معرض خطر قرار داشته است. در واقع، تقيّه، باوري انساني است و به حكم خرد، هرجا جان و مال و آبروي انسان به خطر افتد تقيه ضرورت مي‌يابد.

 

مآخذ:

  1. صدوق (ابن‌ بابويه). اعتقادات (ترجمة فارسي). ص131. متن عربي (پيوست اوائل المقالات)، ص241؛   ؛ بيان‌الاديان. ص33.
  2. كليني، اصول كافي. ص6/404.
اصغر دادبه