Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

جهان‌نو، مجلة اجتماعي، علمي، ادبي و هنري جهان‌نو در تهران از 1325ش انتشار يافت. صاحب امتياز، مدير مجله، سردبير، گرداننده و پخش‌كنندة نشريه حسين حجازي (1279ـ1359ش) بود. حجازي در دانشگاه آمريكائي بيروت درس خواند و خدمات مطبوعاتي خود را از 1295 آغاز كرد و پيش از تأسيس جهان‌نوبا مطبوعات ديگر همكاري داشت1. با نشرية جهان‌نوگروهي از نويسندگان و محققان جوان چون دكتر عبدالحسين زرين‌كوب، دكتر محمدجعفر محجوب، دكتر محمدعلي اسلامي‌ندوشن، مرتضي كيوان، دكتر امين‌ عاليمرد و سيروس ذكاء همكاري مي‌كردند. گاه سعيد نفيسي، علي جواهركلام و عباس شوقي هم مقالات و نوشته‌هاي خود را در آن به چاپ مي‌رساندند. حسين حجازي هم مطالب علمي و اجتماعي را از زبان انگليسي ترجمه و در نشرية خود به چاپ مي‌رساند.2 حجازي كوشش داشت جنبة ادبي و اجتماعي و جدي بودن مجله را حفظ كرده و مطالب زيان بار در آن به چاپ نرساند. جهان‌نو از 1325 تا 1350 در چند دورة مختلف و به طور نامنظم مجموعاً در 26 سال انتشار يافت. جهان‌نو از ابتدا سردبيرهايي چند مانند علي منصوري‌كرماني، حسين حقايقي و... داشت. آخرين سردبير او دكتر امين عالي‌مرد بود. ترتيب انتشار برخي سال‌هاي جهان‌نو به اين شرح است: سال اول، ده شماره (1325ش)، سال دوم 20 شماره، سال سوم 24 شماره، سال هشتم 25 شماره، سال دهم يك شماره از سال 11 تا 20 (1335 تا 1344) مجله به طور نامنظم به چاپ رسيده و معمولاً هر سال يك تا دو شمارة اين نشريه منتشر شده است. در سال 21 هفت دفتر از خرداد 1345 تا اسفند همين سال و به همين ترتيب تا سال 26 هر سال يكي دو شماره انتشار داده است. آخرين شمارة جهان‌نو [از دورة 26] در 1350 به طبع رسيده و پس از آن جهان‌نو به كلي تعطيل گرديد. جهان‌نو در دوره‌هاي اخير از همكاري نويسندگاني چون جلال‌ آل‌احمد، دكتر رضا براهني بهره‌مند شد و با ياري آنان چند شماره را انتشار داد كه جنبه سياسي آن بيشتر بود.3

 

مآخذ:

  1. صالحيار، غلامحسين. چهرة مطبوعات معاصر. تهران: 1351، ص14.  
  2. افشار، ايرج. فهرست مقالات فارسي. تهران: فرانكلين: 1348، ج1/ مقدمه، ص423.
  3. همان، ص 424.
    نيز نك: افشار، ايرج. نادره‌كاران. تهران: قطره، 1383، ص423- 425؛ برزين، مسعود. شناسنامة مطبوعات ايران. تهران: بهجت، 1371، ص155؛ سلطاني، پوري. راهنماي مجله‌هاي ايران. (1353)، تهران: 1354، ص47.
فاطمه ارغوان یغمائی