Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

حُله، بالاپوشی سراسری و ردا مانند که آن را بر دوش اندازند و همه بدن را بپوشاند. 

پیامبر حله‌ای زرد رنگ داشتند که گاه آن را خیس کرده و از سر می‌آویختند. 1 برخی ازحله‌ها مانند حله نازک حضرت علی(ع) حاشیه‌هایی، ظاهراً خاکستری به همراه ریشه‌هایی آویخته داشت.2  حله‌های یمانی (یمنی) گل‌دار معروفیتی داشت.3 در اصفهان همراه جامه‌های ابریشمی گوناگون و زربفت، حله‌های عَتابی نیز مي‌بافتند، که ظاهراً طرح آن‌ها راه راه بوده است.4  ناصرخسرو در شعري نشان می‌دهد  که حله‌ها گاه زرد رنگ و زربفت بوده‌اند.5  قیمت یک حله در صدر اسلام حدود چهل درهم بوده است، شاید به همین خاطر مالیات مسیحیان نجران را سالی یک یا دو هزار حله قرار داده بودند.6

 

مآخذ:

  1. نویری، شهاب‌الدین احمد بن عبدالوهاب. نهایة الارب فی فنون الادب. قاهره: مطبعة دارالکتب، 1373ق/ 1955م، ج18، ص284.
  2. ابن اثیر، عزالدین ابوالحسن. الکامل فی التاریخ. بیروت: دارصادر، داربیروت، 1385ق/ 1965م، ج2، ص 219- 220.
  3. اصفهانی، ابوالفرج علی بن حسین. کتاب الاغانی، اعداد، مکتب تحقیق. بیروت: داراحیاء التراث العربی، 1414- 1415ق/ 1994م، الطبعة الاولی، ج1، ص212، ج9، ص80، ایرانیان به جریر شاعر صد حله هدیه دادند، ج8 ،ص271.
  4. ابن حوقل، صورة الارض. الطبعة الثانیه، لیدن: بریل، 1938- 1939م، ص309.
  5. ناصرخسرو. دیوان. به تصحیح مجتبی مینوی، مهدی محقق، دانشگاه تهران، 1368، ص390، البته ظاهراً صحیح آن حله است و نه حلقه که دهخدا در ذیل حله به آن اشاره کرده است.
  6. ابن اثیر، ج2، ص293- 295.
    محمدرضا چیت‌ساز