Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

حميدي (د 559 ق/ 1164م)، شاعر، نويسنده.

حميدالدين ابوبكر عمر بن محمود بلخي، متخلص به حميدي در شهر بلخ مسند قاضي القضاتي داشت.1 مؤلف فضايل بلخ نام پدر حميدي را بهاءالدين عمر و نام وي را محمود دانسته است. از اين رو تصور مي‌رود كه تذكره‌نويسان نام اين پدر و پسر را درهم آميخته و باهم اشتباه كرده‌اند.2 با انوري شاعر مناسبات دوستانه داشت و با او نامه‌هاي منظوم ردّ و بدل مي‌كرد.3 انوري پس از داستان هجو بلخ و برخاستن غوغاي عوام در آن شهر، به وي پناه برد واز گزند مردم رست.4 آثار چندي از او باز مانده كه مهم‌ترين آنها مقامات حميدي است كه آن را به فارسي و به تقليد از روش و مضامين مقامات بديع‌الزمان همداني و مقامات حريري در 24 مقاله و يك خاتمه در 551ق / 1156م نگاشته است.5 سبك و انشاي مقامات حميدي چندان شهرت يافت كه بزرگ‌ترين نثرنويسان معاصر و نزديك به زمان او و حتي سده‌هاي بعد، آن را در زمرة برگزيده‌ترين آثار نثري زبان فارسي ستوده‌اند.6

 

مآخذ:

  1. سادات ناصري، حسن. سرآمدان فرهنگ و تاريخ ايران در دورة اسلامي‌. تهران: شوراي عالي فرهنگ و هنر، 1353، ب 1، ص 321.
  2. انزابي‌نژاد، رضا مقدمه بر مقامات حميدي. ‌تهران: مركز نشر دانشگاهي، ‌چ 1، 1365، ص 1 (پيشگفتار).
  3. براون، ‌ادوارد. از سنايي تا سعدي. ترجمة غلامحسين صدري افشار، تهران: مرواريد، چ 1، 1351، ص 83.
  4. صفا‌، ذبيح الله. تاريخ ادبيات در ايران. تهران: ابن سينا، چ 4، 1347، ج 2، ص 957.
  5. اثرآفرينان. به كوشش كمال حاج سيدجوادي، با همكاري عبدالحسين نوائي، ‌تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگي ايران، 1377، ج 2، ص 312.
  6. خطيبي، ‌حسين. فنّ نثر در ادب فارسي. تهران: زوّار، چ 1، 1366، ج 1، ص 573.
ابوالقاسم رادفر