Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

حَنْظَلة‌ بادغيسي‌ (  ـ ح‌ 220 ق) شاعر.

اصلش خراساني و مردي حكيم و فصيح بود در روزگار صفاريان و آل زيار در شاعري ظهور كرد. با محمود وراق (د 221 ق) و فيروز مشرقي (د 283ق) معاصر بود‌.1 محمدعوفي*‌ در لباب‌الالباب‌* ضمن ستايش از شعر حنظله دو بيت‌ از او نقل‌ كرده‌ است‌.2 نظامي‌ عروضي* ‌مؤلف‌ چهارمقاله*‌ نيز از قول‌ احمد بن‌ عبدالله‌ خجستاني‌ مي‌گويد كه‌ وي‌ روزي‌ در بادغيس‌ دو بيت‌ ازديوان‌ حنظله‌ را خوانده‌ است‌.3 اقبال آشتياني قول مؤلف تاريخ سيستان* مبني بر تقدم محمد بن وصيف سگزي* بر حنظله را باطل مي‌داند.4 حال آنكه صفا با استناد به اشعار ضعيف محمد بن وصيف گفتة مؤلف تاريخ سيستان را قابل اعتنا دانسته است.5

رضا قليخان هدايت‌* در مجمع‌الفصحا* سال‌ وفات حنظله را 219 ق ذكر كرده‌ است‌.6 از اشعارش‌ تنها پنج‌ بيت‌ شامل‌دو قطعة‌ دوبيتي‌ و يك‌ مفرد باقي‌‌ است‌.7

 

مآخذ:

  1. هدايت، محمود. گلزار جاويدان. تهران: بي نا، 1353، ج 1، ص 419.
  2. عوفي، محمد. لباب الالباب. با تصحيح،‌حواشي و تعليقات سعيد نفيسي، تهران: علمي ـ ابن سينا، 1335، ص 241.
  3. صفا، ذبيح‌الله‌. تاريخ‌ ادبيات‌ در ايران‌. تهران‌: ابن‌ سينا، چ‌ 6، 1347، ج‌ 1، ص‌ 177ـ180.
  4. اقبال‌ آشتياني‌، عباس‌. تاريخ‌ مختصر ادبيات‌ ايران‌. به‌ كوشش‌ ميرهاشم‌ محدّث‌، تهران‌: نشرهما، 1376، ص‌ 136ـ137.
  5. صفا، ذبيح الله. همان، ص 165.
  6. فروزانفر، بديع‌الزمان‌. سخن‌ و سخنوران‌. تهران‌: خوارزمي‌، چ‌ 2، 1350، ص‌ 15.
  7. مدبّري‌، محمود. شرح‌ احوال‌ و اشعار شاعران‌ بي‌ديوان‌. تهران‌: پانوس‌، 1370، ص‌ 3.
ابوالقاسم رادفر