Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

خوانچة عقد، خوان طبق مانندی که معمولاً به شکل مربع مستطیل از چوب یا فلز سازند و درون آن را به خانه‌هایی کوچک تقسیم کنند و با اسفند و کندر رنگین و چیزهای دیگر به نقش‌های گوناگون تزئین کنند و سر سفرة عقد گذارند.

در قدیم، پیش از مراسم عقدکنان اسباب و خوانچة عقد را همراه خوانچه‌های آینه و چراغ، اسپند، نان سنگک و میوه بر طبق‌هایی می‌چیدند و به خوانچه کش‌ها می‌دادند تا به خانة دختر ببرند.1 در برخی طبق‌ها تنگ‌های شربت، کیسه‌های حنا، صابون، کاسه نبات، کله‌قند نیز می‌گذاشتند.2 خوانچه اسپند را عطار با قلمه‌های دارچین زورق زده و خانه‌بندی می‌کرد و در هر یک، مقدری اسپند و کندر و گلپر و فوفل و عناب و خشخاش و قلیاب می‌ریخت و یک نان سنگک هم به درازای خوانچه اسفند به خانة عروس می‌فرستادند.3 طبق کشان خوانچة عقد و خوانچه‌های دیگر را با نوای ساز مطرب یا آواز مداحی به خانة عروس می‌بردند و خانوادة عروس با قربان کردن یک گوسفند در پای طبق‌ها و دود کردن اسفند، خوانچه‌ها را تحویل می‌گرفتند.4


مآخذ:

  1. کتیرایی، محمود. از خشت تا خشت. تهران: ثالث، 1378، ص 163- 164.
  2. شهری، جعفر. طهران قدیم، تهران: معین. 1371، ص 2/ 69.
  3. کتیرایی، محمود. از خشت تا خشت. تهران: ثالث، 1378، ص 164- 165.
  4. همو، همانجا.