Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

رنگ‌آميزي عكس[1]. شيوة دستي براي رنگ‌ كردن عكس‌هاي سياه و سفيد و تبديل آن به تصاوير رنگي. اين شيوه در سال‌هاي نخستينِ رواج عكاسي در ايران و جهان به كار گرفته مي‌شد. روش رنگين كردن عكس، در دوران ناصرالدين شاه، توسط برخي عكاسان ايراني به كار رفته است. كُهن‌ترين عكسي كه در اين دوران به روش رنگ‌آميزي دستي رنگين شده است، عكسي است در آلبوم‌خانة كاخ گلستان مربوط به 1280ق/ 1863م كه به طرز ناشيانه‌اي رنگ‌آميزي شده است.1

در سال‌هاي حكومت رضاشاه پهلوي كه هنوز عكاسي رنگي در ايران رايج نشده بود، اين شيوه بسيار مورد توجه عكاسان قرار گرفت. اين گونه عكس‌ها اغلب با آبرنگ، رنگ روغني و گچ پاستل‌هاي رنگي،  رنگ‌آميزي مي‌شدند و رنگ‌آميزي آن‌ها مهارت ويژه‌اي لازم داشت كه از عهدة هر كسي ساخته نبود.

تبديل عكس‌هاي سياه و سفيد به عكس‌هاي رنگين به اين روش، تا اواخر دهة 1350ش به‌طور گسترده‌اي در ميان عكاسخانه‌ها در ايران، رواج داشته است. دربارة روش رنگين كردن عكس، در رسالة علم عكاسي ميرزا احمدخان صنيع‌السلطنه*، عكاسباشي دوران ناصري و مظفري نيز مطلبي نوشته شده است كه به عنوان نخستين نوشته دربارة روش رنگين كردن عكس شناخته مي‌شود.2

 

مآخذ:

  1. آلبوم‌خانة كاخ گلستان. تهران: آلبوم شمارة 281.
  2. صنيع‌السلطنه، ميرزا احمد. علم عكاسي. نسخة خطي، كتابخانة ملي ايران، شمارة 487، ص ف.
    [1]. Coloring Prints
محمدرضا طهماسب‌پور