Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

زولبيا و باميه، زولبيا نوعي شيريني تهيه شده از نشاسته، ماست آب گرفته، زعفران، روغن و شكر.(1) زولبيا را به شكل دايرة پنجره‌اي و معمولاً به اندازة يك نعلبكي مي‌پزند.

رنگ زولبيا بسته به اندازة زعفران آن زرد و گاهي قهوه‌اي است. زولبيا معمولاً با باميه همراه و از خوراك‌هاي ماه رمضان* است. باميه را از آرد و تخم مرغ و شكر و به شكل استوانه‌هاي كوچك و بزرگ به اندازة يك بند يا يك انگشت تهيه مي‌كنند. زولبيا و باميه را پس از سرخ كردن در شهد آب و شكر غوطه‌ور مي‌كنند تا شيرين شود.  

در گذشته زولبيا را در خانه و با روغن كنجد تهيه مي‌كردند كه خاصيت فراواني داشت، ولي امروزه آن را با روغن مايع و در قنادي‌ها مي‌پزند.(2)

زولبيا از خوراك‌هاي كهن ايران است كه در گذشته بدان «حلقه‌چي»(3) مي‌گفتند. باب هشتم از رسالة ديوان اطعمه دربارة شيرينيجات به زولبيا يا حلقه‌چي نيز اشاره دارد.(4)

 

مآخذ:

  1. انوري، حسن. فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، 1381، ج 5، ذيل زولبيا.
  2. دريابندري، نجف؛ راستكار، فهيمه. كتاب مستطاب آشپزي: از سير تا پياز. تهران: كارنامه، 1379، ج 2، ص 1601.
  3. مولانا بسحاق حلاج شيرازي. ديوان اطعمه. شيراز: كتاب‌فروشي معرفت شيراز، ص 164.
  4. همان، باب هشتم.
فاطمه اسماعیلی