Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

سليمان، فرزند داود و سومين پادشاه اسرائيل (حدود 972 تا حدود 932 پ‌م) در كتاب مقدس و بناكنندة معبد و پيامبر نامبردار در قرآن كريم.

در زمان داود و به دستور وي سليمان پس از پدر به حكومت نشست.1

اين تصميم داود برخي درگير‌ي‌ها را سبب شد، اما سليمان پس از به قدرت رسيدن، با انديشه‌وري و حسن رفتار، حكومت را از معارضان پاك كرد.2 او همچنين با ايجاد ارتباط سياسي و بازرگاني با برخي از كشورهاي همسايه همچون شام و مصر بر رونق سرزمين خود افزود.3 در كتاب مقدس، حكمت و خردورزي سليمان بسيار مورد توجه قرار گرفته4 و برخي از كتاب‌هاي حكمي در عهد قديم همچون جامعه، امثال سليمان، حكمت سليمان، و همچنين «غزل غزل‌ها» به او منتسب گشته است.

نام سليمان 17 بار در قرآن كريم آمده است. قصص مربوط به توانايي سليمان در فهم زبان پرندگان و حيوانات، و ارتباط او با همسرش، و ملكة سبا (بلقيس) كه در سورة نمل ياد شده، از قصص پر شهرت در قرآن كريم است.5 همچنين در قرآن بارها به خواست خدا انس و جن تحت امر سليمان درآمدند (انبياء/81). برخي مفاهيم مرتبط با قصص سليمان نبي، در تفاسير و روايات اسلامي بسط يافته، كه بازتاب آن را در ادب فارسي مي‌توان مشاهده نمود. از اين ميان داستان نگين (خاتم) سليمان، هم‌سخني مور و سليمان، و هدهد به منزلة راهبري براي ايجاد ارتباط ميان سليمان و بلقيس، از اشتهار بيشتري برخوردار است.

 

مآخذ:

  1. پادشاهان (1). 32:1 به بعد.
  2. پادشاهان (1). باب 2.
  3. پادشاهان (1). 1:3؛ 1:5؛ 1:10.
  4. پادشاهان (1). 5: 9-14؛ نيز نك:
    Anderson, B. W. «Solomon», The Living World of the Old Testament. New Jersey: 1957.
  5. ثعلبي، احمد. قصص الانبياء. بيروت: المكتبة الثقافيه، ص 276 به بعد؛ كتاب مقدس. انجمن پخش كتب مقدسه، 1977.
    فرامرز حاج‌منوچهری