Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

صلح، عقدی برای قطع نزاع.

صلح، درلغت، آشتی،1 تراضی میان متنازعین و سازش2 است و در اصطلاح فقهی، نوعی از عقود، برای اصلاح میان دو کس که در معامله یا واقعه‌ای اختلاف دارند.3 در مادة 752ق.م، مقرر شده است که «صلح، ممکن است یا در مورد رفع تنازع موجود و یا جلوگیری از تنازع احتمالی در مورد معامله و غیر آن واقع شود». صاحب جواهر الکلام معتقد است «صلح، مانند بیع و دیگر عقود، به خودی خود، عقدی مستقل است که متوقف بر خصومت پیشین نیست هر چند که در آن اصل، عقدی است که برای قطع درگیری تنازع میان متخاصمین قانونگذاری شده است؛4 نیز دربارة مشروعیت عقد صلح، آورده است: «صلح، به کتاب و سنت و هر دو نوع اجماع در میان مسلمانان، ثابت است؛5 فقیهان مذاهب و نیز شرع اسلام، صلح را مندوب و مستحب دانسته‌اند؛6 پیامبر اسلام(ص) فرموده‌ است: «صلح مسلمانان با یکدیگر رواست، مگر صلحی که حرامی را حلال یا حلالی را حرام بگرداند».7

 

مآخذ:

  1. منتهی‌الارب؛ مهذب‌الاسماء.
  2. دهخدا، علی‌اکبر. فرهنگ لغت دهخدا. 10/15026.
  3. همان؛ انصاری، مسعود؛ طاهری، محمدعلی. دانشنامة حقوق خصوصیپ. 2/1223.
  4. نجفی، محمدحسن. جواهرالکلام. دارالاحیاء التراث العربی، 1981م، 26/210.
  5. همان.
  6. سورة 4/128.
  7. به نقل از دانشنامه حقوق خصوصی.

اسدالله معظمی گودرزی