Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

عيسي (ع)، مسيح و منجي موعود و پسر خدا در اعتقاد مسيحيان و از پيامبران الهي در اعتقاد مسلمانان.

عيسي در اناجيل اربعه:

بنا بر كتاب مقدس حضرت عيسي فرزند مريم است كه به پاكدامني مشهور بود و به وسيلة روح‌القدس باردار شد و عيسي را در زمان سلطنت هيروديس[1] در بيت لحم يهودا به دنيا آورد. يوسف، شوهر مريم در كتاب مقدس از نسل ابراهيم و داود دانسته شده است.1 در همان آغاز، اين خانوادة سه نفري به مصر گريختند و سپس به شهر ناصره (كه بعداً به همين سبب او را «ناصري» و پيروانش را «نصاري» گفتند) بازگشتند.2

عيسي در 30 سالگي از يحياي معمدان در رود اردن تعميد يافت و روح پاك خدا بر وي نازل شد، و از آن پس مأموريت سه سالة خود را آغاز كرد.3 وي ـ كه خود را مسيح موعود مي‌دانست ـ بر تمامي وسوسه‌هاي شيطان مذكور در اناجيل غلبه كرد و به جمع‌آوري پيروان، كه مهم‌ترينشان 12 تن بودند ـ و به آن‌ها حواريون يا رسولان گفته‌اند ـ مشغول شد. موعظه‌هاي عيسي بيشتر جنبة تمثيل داشت4 و معجزات بي‌شماري را به او نسبت دادند.5

عيسي در آخرين شام خويش همراه با شاگردانش، نان را به بدن و شراب را به خون خود تشبيه كرد و گفت «خونم ريخته مي‌شود تا گناهان بسياري بخشيده شود». (متي / 26 / 28)6

وي پس از آخرين دعا در جثسيماني يا جتسيماني[2]، به ضيافت شاگرد خائنش، يهوداي اسخريوطي[3]، شناسائي و به دست سربازان رومي دستگير شد و بنا به خواست رهبران يهود، او را مصلوب كردند.7 علت حكم به قتل وي تعاليم وي بود كه در دين يهودي كفرگويي محسوب مي‌شد؛ ترس از شورش تحت لواي مسيح جديد و كشتاري ديگر از يهوديان نيز مطرح بود. گفته شده كه عيسي، پس از تدفين، از قبر قيام كرد و بر شاگردان ظاهر شد و به ايشان سفارش كرد كه خبر ظهور وي را به تمام مردم دنيا برسانند و مردم را با نام پدر، پسر و روح‌القدس (اقانيم ثلاثه) غسل تعميد بدهند. سپس او مجدداً به آسمان صعود كرد.8

 

عيسي در اسلام:

قرآن عيسي پسرمريم را مسيح، روح خدا، پيامبر و صاحب كتاب انجيل معرفي مي‌كند.9

خداوند به مريم دختر عمران بشارت كلمة (عيسي) را توسط جبرئيل داد10 و عيسي همانند آدم، بدون پدر، در بيت لحم يهوديه و در زمان سلطنت هيروديس متولد شد، در حالي كه علائم و نشانه‌هائي نيز در زمان تولد او ظاهر گشت.11 اصل و نسب عيسي به داود باز مي‌گردد؛ وي از همان بدو تولد، در مهد با مردم سخن گفت و خود را پيامبر معرفي كرد.12

در 30 سالگي توسط يحيي تعميد يافت، وحي بر او نازل شد و خداوند انجيل را بر او فرستاد تا پيامبري‌اش را آغاز كند و به دعوت مردم بپردازد.13 خداوند او را توسط روح‌القدس نيرو داد تا به اذن او معجزات گوناگون از وي صادر شود.14

سرانجام بزرگان يهود به قصد قتل عيسي او را به كمك يكي از شاگردانش شناسائي و دستگير كردند. اما به هنگام مصلوب كردن عيسي خداوند وي را به آسمان برد و ديگري را به شكل عيسي درآورد تا مصلوب شود.15 پس از آن عيسي بر مادرش و حواريون ظاهر شد و با آن‌ها سخن گفت و مجدداً به آسمان صعود كرد.16 به اعتقاد مسلمانان عيسي در آخرالزمان دوباره ظهور خواهد كرد.

 

مآخذ:

  1. انجيل عيسي مسيح، ترجمة تفسيري عهد جديد. تهران: سازمان ترجمة تفسيري كتاب مقدس، 1357؛ متي. باب 1 و 2؛ لوقا. باب‌هاي 1 تا 3.
  2. متي. 2؛ لوقا. 2.
  3. متي. 3؛ مرقس. 1؛ لوقا. 3؛ يوحنا. 1.
  4. متي.4 و 10؛ مرقس. 1 و 3؛ لوقا. 4 تا 6؛ يوحنا. 1.
  5. از جمله در متي. 1؛ مرقس. 1 و 2؛ لوقا. 4 و 5؛ يوحنا. 4 و 11.
  6. و نيز ر.ك. مرقس. 14؛ لوقا. 22.
  7. متي. 26 و 27؛ مرقس. 14 و 15؛ لوقا. 22، 23 و 32؛ يوحنا. 18 و 19.
  8. متي. 28؛ مرقس. 15 و 16؛ لوقا. 23 و 24؛ يوحنا. 20 و 21.
  9. قرآن. سورة حديد، آية 27؛ آل عمران، آية 45؛ مريم، آية 17؛ انبياء، آية 91.
  10. قرآن. سورة آل عمران، آية 45؛ نساء، آية 171؛ و نيز ر. ك. طبري. تاريخ طبري. ج 1، بيروت: 1992م، ص 300؛ ابن اثير. الكامل. جزء 1، مصر: 1301، ص 133؛ ابن كثير. البداية و النهاية. جزء 1، بيروت: 1985م، ص 58-64.
  11. قرآن. سورة آل عمران، آية 59و نيز ر. ك. طبري. همان. ص 298، 301 و 306؛ الكامل. ص 135؛ يعقوبي. تاريخ اليعقوبي. ج 1، بيروت: 1960م، ص 68-69؛ مقدسي. البدء و التاريخ. جزء 3، پاريس: 1903م، ص 121-123.
  12. قرآن. سورة مائده، آية 78؛ مريم، آية 28 تا 30؛ و نيز ر. ك. طبري. همان؛ مقدسي. همان، ص 119، 121؛ يعقوبي. همان‌جا؛ الكامل. همان‌جا.
  13. طبري. همان. ص 296 و 302؛ ابن كثير. همان. ص 78؛ ابن اثير. همان. ص 133 و 136. يعقوبي. همان. ص 72.
  14. قرآن. سورة مائده، آية 109 تا 114؛ آل عمران، آية 49؛ بقره. آية 87 و 253؛ و نيز ر. ك. يعقوبي. همانجا؛ مقدسي. همان. ص 124-125؛ ابن اثير. همان. ص 136-137؛ ابن كثير. همان. ص 81-86.
  15. قرآن. سورة آل عمران، آية 55؛ نساء، آية 157 و 158؛ و نيز ر. ك. ابن كثير. همان. ص 74، 84، 91 و 94؛ طبري. همان. ص 304؛ الكامل. ص 140؛ يعقوبي. همان. ص 76؛ مقدسي. همان. ص 124 و 126.
  16. الكامل. ص 141؛ ابن كثير. همان. ص 94.



[1].  

[2].  Gethsemane

[3].  Judas Iscariot

آمال صراف