Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

فرخي سيستاني‌. ابوالحسن علي بن جولوغ (د 429ق / 1038م) از شاعران نامدار اواخر سدة 4 و اوايل سدة 5ق.

پدرش غلام امير خلف بانو صفاري بود.1 فرخي ابتدا به دربار چغانيان راه يافت و ابوالمظفر چغاني (د 340ق / 951م) را مدح گفت و صله‌هاي فراوان از او گرفت‌. پس از آن به دستگاه سلطان محمود غزنوي (حك 389ـ 421ق / 999-1030م) پيوست و با اكرام و بخشش‌هاي بسيار وي روبه رو شد.2 به جز محمود، جانشينان او، اميرمحمد و سلطان مسعود غزنوي (حك 421ـ432ق / 1030-1041م) را نيز در اشعارش ستود.اميرنصر بن ناصرالدين‌، امير عضدالدوله يوسف بن ناصرالدين‌، خواجه احمد ميمندي و ابوعلي ميكالي (حسنك وزير) وزيران محمود و نيز خواجه ابوبكر حصيري از ديگر ممدوحان او بودند.3 با موسيقي نيز آشنايي داشت و چنگ مي‌نواخت‌.4

اشعارش شامل الفاظ متداول و عاري از كلمات غريب و ناهنجار است‌.5 در قصيده تا حدودي به اسلوب رودكي‌، اما در غزل بيشتر به شيوة شهيد بلخي نظر دارد.6

ديوان اشعارش شامل 9000 بيت است‌.7 دولت نامه و ترجمان‌البلاغه را نيز بدو نسبت داده‌اند، اما اخيراً پس از دسترسي به ترجمان‌البلاغه ثابت شده كه اين اثر به رادوياني تعلق دارد.8

شهريارنامه نيز بدو منسوب است‌.9

 

مآخذ:

  1. صفا، ذبيح‌الله‌. تاريخ ادبيات در ايران‌. تهران‌: فردوسي، 1363، ج 1، ص 534، 535.
  2. خانلري (كيا)، زهرا. فرهنگ ادبيات فارسي‌. تهران‌: بنيادفرهنگ ايران‌، 1348، ص 370.
  3. صفا. همان. ص 536-538.
  4. خانلري‌. همانجا.
  5. فروزانفر، بديع‌الزمان‌. سخن و سخنوران تهران‌: خوارزمي‌، چ 2، 1380، ص 125.
  6. زرين كوب‌، عبدالحسين‌. با كاروان حلّه. تهران‌: جاويدان، 1362، ص 40.
  7. فروزانفر، بديع‌الزمان‌. سخن و سخنوران‌. تهران‌: خوارزمي‌، 1350، ص 126.
  8. زرين‌‌كوب‌. همان. ص 41.
  9. حكيميان‌، ابوالفتح‌. فهرست مشاهير ايران‌. تهران‌: دانشگاه ملي ايران‌، 1357، ج 2، ص 317.

    نيزنك‌: يوسفي‌، غلامحسين‌. فرخي سيستاني‌. تهران‌: علمي‌، 1368.
ابوالقاسم رادفر