Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

فروغي، ابوالحسن، (19/ 1301ق/  5 بهمن 1338ش) رجل فرهنگي و روزنامه‌نگار. فرزند محمدحسين ذكاء‌الملك فروغي و برادر كوچك‌‌تر محمدعلي فروغي در تهران ديده به جهان گشود. زبان فرانسه را نزد برادر آموخت و سپس براي تكميل آن وارد مدرسة آليانس شد. چون دورة اين مدرسه را به پايان برد به عنوان معلم در مدرسة سياسي و دارالفنون به كار پرداخت. پس از تأسيس دارالمعلمين مركزي ـ كه مؤسسه‌اي هم طراز دانشگاه بود ـ ابوالحسن فروغي به رياست آن برگزيده شد و استادان برجسته‌اي در اين مدرسة عالي تدريس مي‌كردند. (آرين‌پور، ص157-158).

نخستين نشريه‌اي كه به مديريت  او انتشار يافت مجلة «اصول تعليمات» از انتشارات وزارت معارف بود. كه پس از نشر شش شماره نام آن به «اصول تعليم» تغيير پيدا كرد و شش شماره هم با اين نام انتشار يافت. از آن پس مجلة «فروغ تربيت» را با هزينة شخصي بنياد نهاد. اما بيش از 4 شمارة آن را نتوانست منتشر كند و به جاي آخرين شماره رساله‌اي به نام «تلافي مافات» را چاپ و براي مشتركان فرستاد. فروغي به زبان و ادبيات فرانسه تسلط كامل داشت و در نگارش مقاله به اين زبان زبردست بود. او مدتي در دانشگاه تهران هم تدريس كرد و سرانجام در تهران درگذشت.

 

مآخذ:

آرين‌پور، يحيي. از نيما تا روزگار ما. تهران: زوار، 1374، ص157-159؛ يغمايي، حبيب. داستان دوستان. مجلة يغما، سال 21 شماره 10 [دي 1347]، ص574-576.

ربابه افلاکی