Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

لال‌بازي، يا ميم[*] نوعي نمايش كه در آن، يك يا چند بازيگر بدون سخن گفتن و با حراكات دست، پا و حالات صورت واقعه‌اي يا داستاني را همراه با ساز بيان مي‌كند.

در نمايش بي‌كلام لال‌بازي مهارت بازيگر، كه با ايماء و اشاره، منظور و نظري را به تماشاگران منتقل مي‌كند، بسيار مهم است.1

ريشه‌هاي تاريخي اين نمايش را در پنج سده پيش از ميلاد و در يونان گزارش كرده‌اند؛ و احتمال مي‌دهند كه اين نوع نمايش را در مجالس ضيافت اجرا ‌مي‌كرده‌اند. از اين رو لال‌بازان، در حكم نخستين اجراگران حرفه‌اي برنامه‌هاي تفريحي بوده‌اند.2

لال‌بازي، شامل نمايش‌هاي كوتاه، رقص‌هاي روايي، تقليد جانوران و پرندگان، آواز، اكروبات و شعبده‌بازي نيز مي‌شده است.3

در ايران، نمايش‌هايي اجرا مي‌شده كه شكلي خيلي ساده داشته و مانند لال بازي بوده است. در اين نمايش‌ها مراحل كاشت و برداشت گندم تا به هنگام آرد كردن و نان پختن را با حركات و بدون سخن نشان مي‌‌داده‌اند.4

تا چندي پيش گاهي مطربان ايراني داستان‌هايي را با لال بازي و به همراه يك ساز نشان مي‌‌دادند و تماشاچيان داستان را مي‌گشودند.5

غلامحسين ساعدي مجموعه‌اي نمايش در قالب لال بازي نوشته كه در آن، تمثيل، استعاره، پيام‌هاي اجتماعي و درون مايه‌هاي عميق به كار گرفته شده است.6


مآخذ:

  1. صحنه. فصلنامه نمايش، دوره جديد، شماره سوم، آبان ماه 1380، ص 50.
  2. صحنه. فصلنامه نمايش (شماره ويژه‌‌ي نخستين جشنواره سراسري پانتوميم). آبان ماه 1379، ص 45.
  3. صحنه. فصلنامه نمايش، شماره سوم ... ص50.
  4. همان ... ص 41.
  5. شهرياري، خسرو. كتاب نمايش، تهران، اميركبير، 1365، دفتر اول آ- و، ص 258.
  6. صحنه. فصلنامه نمايش همان، آبان ماه 1379، ص 19.
    [*] . mime