Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

مباركي، از طوايف بزرگ و مهم بلوچ پراكنده در استان سيستان و بلوچستان.

برخي نام مباركي را برگرفته از نام يكي از اجداد آنها ـ مير مبارك ـ دانسته‌اند و خاستگاه جغرافيايي آنها را كرمان و فارس آورده‌اند كه در زمان حكومت صفويان به منطقة چانف در سيستان و بلوچستان كوچيده‌اند.1 برخي ديگر، به نقل از مردم اين طايفه، خاستگاه آنها را عربستان و مباركي‌ها را از اعقاب حمزه عموي پيامبر دانسته‌اند.2

مردم طايفة مباركي همگي يكجانشين شده‌اند و در روستاها و نواحي شهرستان‌هاي ايرانشهر، نيك‌شهر، قصر قند و چابهار سكونت گزيده‌اند.3

ساختار طايفگي در مباركي‌ها از بزرگ‌ترين واحد تا كوچك‌ترين به صورت طايفه، تيره، خانوار (هَلْك) و خانواده است.4 سردار و «واجه» رؤساي طايفه و تيره محسوب مي‌شوند. طايفة مباركي به چندين تيره مانند: مباركي، اميري، زين‌الديني و... تقسيم مي‌شود كه هر كدام به شاخه‌هاي متعددي نيز تقسيم مي‌شوند.سرداران طايفه همگي از تيرة مباركي برخاسته‌اند. سردار عيسي خان مباركي از آخرين سرداران طايفه بوده است.5

آمار مشخصي از جمعيت مباركي‌ها در دست نيست. در 1361ش جمعيت مباركي‌ها طايفة لاشاري به روي هم 22000 نفر محاسبه شده است. مباركي‌ها براي امرار معاش به دامداري و كشاورزي مي‌پردازند.6

 

مآخذ:

  1. مهنامة ارتش. ش 11، ص 9-12.
  2. جعفري، علي‌اكبر. «بلوچ و بلوچي»، مجلة سخن. سال 14، ش 8-9، ارديبهشت 1343، ص 774.
  3. بررسي ايلات و عشاير بلوچستان. تهران: 1348، ص 72.
  4. بررسي كلي طايفة مباركي. نشرية شمارة 22، سازمان برنامه و بودجه مركز پژوهش‌هاي خليج فارس، 1356، ص 2/67-75.
  5. افشار سيستاني، ايرج. مقدمه‌اي بر شناخت ايل‌ها، چادرنشينان و طوايف عشايري ايران. تهران: 1366، ص 2/946-947؛ بررسي كلي طايفة مباركي. همان، ص 2/76-77.
  6. گزارش عملكرد گذشته و وضع موجود استان سيستان و بلوچستان. تهران: 1361، ص 61.

معصومه ابراهیمی