Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

وحيد دستگردي، حسن وحيد دستگردي متخلص به وحيد [8 ذي‌حجه 1298ق/ دي 1321ش] شاعر، نويسنده و مجله‌نگار برجستة ايران و بنيان‌گزار مجلة ارمغان در روستاي دستگرد اصفهان ديده به جهان گشود و در همانجا تحصيلات مقدماتي را در مكتب‌خانه‌ها كسب كرد و پس از وقوع انقلاب مشروطه و سپس جنگ جهاني اول در شمار مبارزان مشروطه‌خواه درآمد و با سرودن چكامه‌هاي وطني تبحّر خود را درشعرسرائي نشان داد. جز آن او در انواع شعر دست داشت و به خصوص در شعر كهن فارسي صاحب سبك بود. وي پس از انقلاب مشروطه از كار در سياست و اجتماع  خود را برحذر مي‌داشت. او علوم ادبي را به سبك قديم و به خوبي فرا گرفته بود و در فن معاني بيان، عروض، نقد شعر و ادبيات عرب استادي برجسته شد. به طوري كه در برخي شماره‌هاي مجلة ارمغان آثاري از اديبان و شاعران برجستة عرب را به شعر فارسي درآورد. فعاليت‌هاي مطبوعاتي وحيد با نشرياتي كه خود او مقارن با انقلاب مشروطه در اصفهان تأسيس كرده بود آغاز شد. اين روزنامه‌ها به نام‌هاي پروانه، زاينده رود، درفش كاويان و چند نام ديگر هر يك مدتي كوتاه منتشر شدند و وحيد آثار خود را در آن‌ها به چاپ مي‌رساند [اتحاد 460- 461؛ وحيد دستگردي 148].

وحيد دستگردي مجلة ارمغان را در 1298ش بنياد ‌گذاشت و اولين شمارة آن را در بهمن همين سال منتشر كرد. چند سال اول، انتشار مجله مرتب نبود. بعدها با خريد چاپخانة مخصوص، مجله مرتباً منتشر مي‌شد. هر سال ارمغان ده شماره داشت و به جاي شمارة 11 و 12، كتابي از آثار منتشرة جديد مجله به مشتركان اهدا مي‌گرديد. ارمغان سبكي كهنه پسند داشت و از اشعار و سروده‌هاي جديد ادبي چيزي در آن مشاهده نمي‌شد. معهذا ارمغان يكي از بهترين مجلات تحقيقي و ادبي ايران است. [اتحاد 463]. ارمغان چند دوره منتشر گرديد. اما آخرين شمارة دورة اول آن كه مقارن با مرگ وحيد به آخر رسيد در دي 1320ش انتشار يافت. وحيد در 9 دي ماه 1321ش در تهران درگذشت و در امام‌زاده عبدالله به خاك سپرده شد. او شرح حال كوتاه خود را نوشته كه در مجلة يغما به طبع رسيده و نيز احوال خود را به طور منظوم در ابتداي مثنوي «سرگذشت اردشير» آورده است. [وحيد 149].

 

مآخذ:

اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ايران. تهران: فرهنگ معاصر، 1380، ج3/459- 466؛ دوره‌هاي مختلف مجلة ارمغان؛ وحيد دستگردي، حسن. شرح حال. مجلة يغما، سال20 ش3 [خرداد 1346ش] ص148- 150. 

فاطمه ارغوان یغمایی