Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

وديعه، عقدي كه به موجب آن كسي مال خود را به ديگري بسپارد تا آن را مجاناً نگاه دارد.1 وديعه‌گذار را مودع و وديعه‌گير را مستودع مي‌گويند. وديعه، در زمرة امانات مالكانه يا قراردادي است در عقد وديعه، دادن نيابت در حفظ مال مقصود اصلي است. اثر اصلي عقد وديعه «اذن» است و اختيار امين نيز از همين اذن ناشي مي‌شود. وديعه از عقود جايز محسوب مي‌شود و هيچ الزامي براي حفظ اين رابطة حقوقي وجود ندارد. وديعه از عقود رايگان است و همين امر تفاوت بين اجاره و وديعه آشكار مي‌سازد. وديعه از عقود رضايي است و قبض در وقوع آن نقشي ندارد. براي انعقاد وديعه، بايد مودع و مستودع (امين) ارادة خود را به گونه‌اي اعلام كنند و اعلام اراده‌ها به هم ارتباط پيدا كنند و همين‌‌طور اين كه براي انعقاد عقد وديعه، دو طرف عقد بايد اهليت داشته باشند. عقد وديعه علاوه بر اين‌كه به ارادة هر يك از طرفين فسخ مي‌شود، به موت و جنون هر يك از آن دو و، همچنين به سَفَه، در مواردي كه رشد معتبر است، مُنفسخ مي‌شود.2 آثار وديعه عبارتند از: الف: تعهدهاي مستودع؛ 1- تعهد بر حفاظت 2- تعهد بر رد مال به مالك. 2- تعهدهاي مودع؛ 1- لزوم جبران خسارت 2- پرداخت هزينة حفظ و رد مال.3

 

مآخذ:

  1. مادة 607 ق م. (قانون مدني)
  2. كاتوزيان، ناصر. درسهايي از عقود. معين، تهران: كتابخانة گنج دانش، جلد دوم، ص3 به بعد.
  3. همان، ص21 به بعد.
    علی‌اکبر اسدزاده