Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

پردة دورنما [1].

پارچه‌ يا پردة پسِ زمينه‌اي به رنگ تيره يا روشن كه در سال‌هاي آغازين پيدايي عكاسي، آن را هنگام عكسبرداري از چهره يا عكس‌هاي جمعي در پشت سر افراد قرار مي‌دادند تا زوائد صحنه را بپوشاند. بعدها بر اساس كاركرد تابلوهاي نقاشي در بازنمايي طبيعت، روي پرده‌ها را با تصاويري از مناظر طبيعي با ژرفانمايي زياد نقاشي مي‌كردند. بر روي برخي از اين پرده‌ها كه بيشتر در داخل عكاسخانه‌ها به كار گرفته مي‌شد، تصاويري از دورنماي منظره‌اي طبيعي، ساختماني باشكوه يا صحنه‌اي از دريا، به گونه‌اي ژرفا‌نگارانه نقاشي شده بود كه در هنگام عكسبرداري، افراد در جلوي اين پرده‌ها قرار مي‌گرفتند.1

استقبال عموم از اين پرده‌ها به دليل زيبايي ويژه‌اي كه به عكس‌ مي‌دادند، قابل توجه بود. به دليل ويژگي ژرفا نمايي حاصل از كاربرد اين پرده‌ها، پس از چاپ عكس‌ها، به نظر مي‌رسيد كه شخص در صحنه‌اي طبيعي قرار گرفته است. در برخي از رساله‌هاي عكاسي، كه در سال‌هاي آغازين شروع عكاسي در ايران نوشته يا ترجمه شده‌اند، به اين پرده‌ها اشاره شده است. در رسالة عكاسي ترجمة آنتوان خان سوريوگين* نيز در شرح واژة فون[2] اين پرده‌ها را چنين معرفي كرده است «... فون به اصطلاح عكاسي... يعني پرده‌اي كه در وقت برداشتن عكس در پشت سر مي‌گذارند تا عكس ديوار و غيره [را] نگيرد...».2

 

مآخذ:

  1. طهماسب‌پور، محمدرضا. ناصرالدين، شاهِ عكاس. تهران: نشر تاريخ ايران، 1381، ص149-154.
  2. سوريوگين، آنتوان‌خان. فن عكاسي ( ترجمه). نسخة خطي، كتابخانة ملي ايران، بدون شمارة صفحه (1295ق/ 1878م)، شمارة نسخه 1679/ ف.
    [1]. Back ground

[2]. Fone

محمدرضا طهماسب‌پور