Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

پز، [1]پز حالت دادن و شيوة تعيين چگونه قرار گرفتن شخص يا اشخاص در برابر دوربين، به منظور نشان دادن خصوصياتي معين يا حالتي خوشايند از موضوع است.2 اين اصطلاح بيشتر در عكس‌هايي كه در عكاسخانه‌ها گرفته مي‌شد، رواج يافت و بر پاية اندازة عكس‌ها، اصطلاحات پُز سه در چهار يا شش در چهار و ... به كار مي‌رفت. همچنين در زبان فرانسه، اين كلمه ( pose ) به معناي نور دادن به صفحة حساس عكاسي نيز كاربرد دارد.

 

مأخذ:

  1. عباسي، اسماعيل. فرهنگ عكاسي. تهران: انتشارات سروش، 1375، ص 70.
    [1]. posing
محمدرضا طهماسب‌پور