Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

چراغ منيزيوم، نوعي منبع نور مصنوعي درخشان لحظه‌اي براي عكسبرداري در مكان‌هاي كم نور.

منيزيوم، فلزي سبك به رنگ نقره‌اي درخشان است كه با نور خيره‌كننده‌اي مي‌سوزد. در سال‌هاي مياني پيدايي عكاسي در ايران استفاده از نور منيزيوم، با ريختن گرد منيزيوم و افروختن آن، در هنگام عكسبرداري رواج داشته و پس از پيدايي فلاش‌هاي الكترونيك عكاسي، منسوخ شده است. در برخي رساله‌هاي عكاسي دوران قاجار، از جمله رسالة علم عكاسي* به چراغ منيزيوم اشاره شده است: «... در شب با روشنايي الكتريسيته يا چراغ منيزيوم، مي‌توان عكس انداخت...»1 در كتاب صنعت عكاسي*، تأليف پاپاريان نيز به چراغ منيزيوم و كاربرد آن اشاره شده است: «... غير از چراغ مخصوص كه براي تحصيل كردن ضياء مانيزيوم هست، يك ترتيب ديگر هم هست...»2 در اين كتاب همچنين، چندين دستورالعمل دربارة آماده‌سازي پودر منيزيوم براي استفاده به عنوان نور مصنوعي لحظه‌اي ارائه شده است.

 

مأخذ:

  1. عكاسباشي، ميرزا احمد. رسالة علم عكاسي. تأليف سدة 13ق، نسخة خطي، كتابخانة ملي ايران، ش 487، ص ف.
  2. پاپاريان دواساز، مسيو. صنعت عكاسي. تهران: مطبعة فاروس،  1347ق / 1928م، ص 152.
    محمدرضا طهماسب‌پور