Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

كاچي، خوراكي از آرد گندم يا برنج، شكر، زعفران، روغن و آب.

كاچي از خوراك‌هاي قديمي است كه در رسالات ديوان اطعمه(1) و سفرة اطعمه(2) از آن ياد شده است. كاچي از خوراك‌هاي زائو است كه معمولاً تا سه روز بعد از زايمان مي‌خورد. اين خوراك را با روغن حيواني تهيه مي‌كنند تا خاصيت بيشتري داشته باشد. در گذشته درون كاچي موادي از قبيل زنجبيل، ريشة جوز، باديان، هل غرابي و سياه دانه اضافه مي‌كردند.(3) كاچي بايد رقيق باشد به طوري كه از قاشق بريزد. تهية كاچي با آرد گندم مقوي‌تر و با آرد برنج خوش طعم‌تر مي‌شود.(4) اشكنة چنگال نوعي كاچي است كه از تركيب روغن و شكر و گاهي زعفران بدست مي‌آيد كه نان را درون آن تريد مي‌كردند و مي‌خوردند. اين نوع كاچي براي زائوهاي كم بضاعت تهيه مي‌شد.(5)

 

مآخذ:

  1. مولانا بسحاق حلاج شيرازي. ديوان اطعمه. تهران: كتاب‌فروشي معرفت.
  2. ميرزا علي اكبر خان آشپزباشي، سفرة اطعمه. تهران: انتشارات بنياد فرهنگ ايران، 1353.
  3. سفرة اطعمه، ص 82.
  4. شهري، جعفر. طهران قديم. تهران: معين، 1371، ص 163-162.
  5. شهري، جعفر. طهران قديم. تهران: معين، 1371، ص 161.
فاطمه اسماعیلی