Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

كسرايي، ‌سياووش (1305ـ1375 ش) شاعر و از سرايندگان شعر نو.

در اصفهان زاده شد. دوران تحصيلي ابتدايي را در مدرسة ادب و دورة دبيرستان را در مدارس نظام و دارالفنون تهران به پايان رسانيد. در همين دوره، ‌ضمن گرايش‌هاي ملي، استعداد شاعري در او ظاهر شد.1 در 1329 ش درجة ليسانس از دانشكدة حقوق دانشگاه تهران گرفت. سپس به دليل علاقه به مسائل سياسي و اجتماعي به جرگة هواداران حزب توده پيوست. او پس از پايان خدمت وظيفه در دانشكدة افسري بيشتر اوقاتش را به سرودن اشعار سياسي و ديگر فعاليت‌هاي ادبي اختصاص داد.2 پس از كودتاي 28 مرداد 1332 ش مدت كوتاهي در زندان به سر برد. بعدها به سبب نشر سروده‌هاي خود در محفل شعر و ادب، دوستان فراواني نظير نادر نادرپور*، احمد شاملو*، فروغ فرخزاد* و م. ا. به آذين* پيدا كرد. پس از سال‌هاي دهة اول 1340 ش بيش از پيش اشعاري با رنگ و بوي سياسي سرود. او همراه فعاليت‌هاي ادبي در چندين دانشكده، ادبيات فارسي معاصر درس مي‌داد.3 كسرايي سال‌هاي پاياني حيات خود را در خارج از ايران گذراند و سرانجام در اتريش درگذشت. شعر كسرايي از برجسته‌ترين نمونه‌هاي شعر اجتماعي و سياسي در قالب نو4 و خود او مطرح‌ترين شاعر انقلابي دهة سي به شمار مي‌رود.5 كسرايي بر خلاف برخي از شاعران معاصر چندان در پي خيال و صنايع لفظي و معنوي در شعر نبود.6 در ده سال آخر زندگاني بيشتر به اشعار ملي و تاريخي پرداخته است. از آثارش مي‌توان: آوا (1336ش)؛ خون سياوش (1342 ش)؛ سنگ و شبنم (1345 ش)؛ با دماوند خاموش (1345 ش)؛ ‌خانگي (1346 ش) و آرش كمانگير (1338ش)6 كه معروف‌ترين و فراگيرترين شعر نو از زمان پيدايش آن تا 1358ش7 بود را نام برد.

 

مآخذ:

1ـ‌عابدي، كاميار. شبان بزرگ اميد، ‌بررسي زندگاني و آثار سياوش كسرايي، ‌تهران: كتاب نادر، چ 1، 1379 ش، ص 15، 16.

2ـ همان. ص 16.

3ـ همان، ص 18، ‌20، 23.

4ـ از خون سياوش، منتخب سيزده دفتر شعر، تهران: سخن، 1378 ش، ص پشت جلد.

5ـ لنگرودي، شمس. تاريخ تحليلي شعر نو. تهران: نشر مركز، 1377ش، ج 2، ص 414.

6ـ كيانوش، ‌محمود. بررسي شعر و نثر فارسي معاصر، تهران: ماني، 1351 ش، ص 109.

7ـ كلياشتورينا، ‌ورا. ب. شعر نو در ايران، ‌ترجمة همايونتاج طباطبايي، تهران: نگاه، چ 1، 1380 ش، ص 75، 76.

8ـ لنگرودي، همان. ص 493.

ابوالقاسم رادفر