Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

كوثر، يا حوض كوثر. كوثر واژه‌اي است قرآني كه از سوره‌اي به همين نام برگرفته شده است (← كوثر/1). مفسران و متكلمان از كوثر دو تفسير ‌‌ـ ظاهري و باطني ‌ـ به دست داده‌اند:

  1. تفسير ظاهري: بر طبق اين تفسير، كوثر، نهري يا حوضي است در بهشت كه به گواهي روايات آب آن شيرين‌تر از عسل و سپيدتر از شير و خنك‌تر از برف است و هركس از آن بنوشد هرگز تشنه نمي‌شود.1 بر طبق منابع روايي و تفسيري شيعه، ساقي كوثر حضرت علي(ع) است.2 اين تفسير، به‌رغم، ظاهري نمودن آن، نمادين (سمبليك) به نظر مي‌رسد و «هرگز تشنه نشدن» نوشندگان آن، قرينه‌اي است بر نمادين بودن آن.
  2. تفسير باطني: به نظر برخي از مفسران شيعه، كوثر، نماد «خيركثير» است و بهره‌مندي آن يعني برخورداري از خيركثير. برخي ديگر از مفسران شيعه هم مصداق اين «خيركثير» را كثرت فرزندان پيامبر(ص) از طريق حضرت فاطمه(س) دانسته‌اند.3

    مآخذ:
        1. ميبدي. كشف‌الاسرار. ص10/637، اشعري. مقالات الاسلاميين. ص2/165.
        2. صدوق (ابن‌بابويه)، اعتقادات (ترجمة فارسي). ص78.
        3. طبرسي. مجمع‌البيان. تفسير سورة «كوثر».
          سعید انواری