Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

کُلیجه، نوعی نیم تنه جلوباز و آستین دار و چسبان بود که اغلب آن را روی قبا می پوشیدند. 1

آستر داخل کلیجه ها را معمولا از پنبه و یا پوست بره، یا پشم شتر تهیه کرده،اما رویه آن اغلب از مخمل سرخ و مانند آن انتخاب می شد. بلندی آن در ابتدا تا حد زانوان بود اما ظاهرا بعدها قدری کوتاه تر شد، و تا ران ها رسید. این بالاپوش در ناحیه کمر با برش هایی که داشت به کمر می چسبید و برای راحتی بیشتر و تهویه، زیر بغل های آن شکاف دار بود. گاه کلیجه را نپوشیده بلکه تنها آن را بر دوش می انداختند،بدین ترتیب آستین های آن آزاد و رها، آویخته می ماند. سرآستین های نوع زنانه آن،اغلب با یراق طلایی،پولک دوزی و سوزن دوزی، نقش دار و تزیین می شد. کُلیجه را بیشتر جامه ای زمستانی دانسته اند. در سده اخیر انواع  کلیجه ها در میان زنان و مردان قاسم آبادی گیلان،استفاده می شد. مردان نوع راه راه قرمز با زمینه سفید آن را ترجیح می دادند. با روا ج جلیقه،استفاده از کلیجه رو به فراموشی گذاشت. 2  

 

مآخذ :

1- یادداشت مولف.

2- مستوفی،عبدالله.شرح زندگانی من،زوار،چاپ دوم،بی تا،ج اول، صص 98-99، 510-511

;  بهنام،عیسی،لباس مردم ایران در قرن 13 هجری،نقش و نگار،ش 6، 1338،صص 5-13; همو،نمایشگاه لباس مردم قاسم آباد،نقش و نگار،ش 4، 1336، صص 27-33 ; ذکاء،یحیی،لباس زنان ایران،از سده سیزدهم تا امروز،تهران، 1336،صص 11-37

Polak,J.E.Persien,Leipzig,1865,P.160

محمدرضا چیت‌ساز