Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دانشنامه ایران زمین

کپنک، نوعی بالاپوش نمدی زمستانه چوپانان است.1 

این‌که گاه با عنوان کفنک نیز از این بالاپوش یاد شده، غیر از آن‌که نشانه‌ای از تبدیل حروف مشابه ف و پ است، بیشتر شاید به آن خاطر باشد که چون کفنی بدن را می‌پوشاند و البته و به همین خاطر جامه فقرا و مردم بینوا به حساب آمده است. بلندی کپنک اغلب تا کمر و از جنس پشم است تا در سرمای زمستان کاربرد بیشتری داشته باشد. هم نوع بی آستین یا آستین سرخود آن استفاده می‌شد و هم نوعی که آستین‌های بلندتری داشت، اما درهر دو نوع، جلوی کپنک باز بود.2  در برخی از متون تاریخی دوره مغول به تهیه آن در تبریز اشاراتی شده است. 3  نظام‌الدین قاری نیز در دیوان البسه خود که به شعر نام بسیاری از لباس‌ها و پارچه‌های زمانش را در قرن نهم هجری آورده، اشاراتی به این بالاپوش دارد.4 در سال‌های اخیر ظاهراً تنها در برخی از  نواحی ایران از جمله خراسان و به ویژه سبزوار می‌توان نمونه‌هایی از آن را مشاهده کرد.5 

 

مآخذ:

  1. یادداشت مؤلف.
  2. دهخدا، ذیل کپنک.
  3. همدانی، رشیدالدین فضل الله. مکاتبات رشیدی. تصحیح م.شفیعی لاهوری، پنجاب: 1367ق/ 1947م، ص188.
  4. نظام قاری، محمد. دیوان البسه. تصحیح میرزا حبیب اصفهانی، استانبول: 1304ق/ 1886- 87م، ص161.
  5. Beyhaqi,H.A. Clothing,Encyclopaedia Iranica,ed, E. Yarshater, California, 1992, sec XX.
محمدرضا چیت‌ساز