Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دایره المعارف کتابداری و اطلاع رسانی
    آ         الف       ب       پ       ت       ث       ج       چ       ح       خ       د       ذ       ر       ز       ژ       س       ش       ص       ض       ط       ظ       ع       غ       ف       ق       ک       گ       ل       م       ن       و       ه       ی    

بازگشت به فهرست مقالات الف

 

انجمن كتابداران ]انگليس[[1] . اين انجمن نهادي است كه تأييد دروس مدارس كتابداري و اطلاع‌رساني، صدور گواهينامه‌هاي حرفه‌اي، تدوين رهنمودها، و تعيين استانداردهاي مربوط را در انگليس برعهده دارد و در سال 1877، يعني يك سال پس از ايجاد انجمن كتابداران امريكا*، تأسيس شده است.

تاريخچه. دلايل چندي در تشكيل انجمن كتابداران انگليس دخيل بوده است. تأسيس انجمن كتابداران امريكا در سال 1876 اولين انگيزه اين حضور بود. دومين انگيزه، قانون تأسيس كتابخانه‌هاي عمومي در انگليس بود كه بيست‌وپنج سال قدمت داشت و به گسترش مداوم كتابخانه‌ها و حضور كتابداران انجاميد. اما، مؤثرترين انگيزه از جانب اي. دبليو. بي. نيكلسون پديد آمد. وي در اوايل سال 1877 در نگارش مقاله‌اي با "فرهنگستان همايش كتابداران فيلادلفيا"[2]  همكاري كرد و اندكي بعد همايش بين‌المللي كتابداران در لندن را در "تايمز" مطرح ساخت. اين فكر با سرعت قابل ملاحظه‌اي گسترش يافت و مقدمات چنين همايشي آماده شد؛ و در مؤسسه لندن در ميدان فينسبري، محلي كه نيكلسون كتابدار آن بود، برگزار گرديد.

اين همايش مورد توجه 216 كتابدار كه نمايندگان 140 كتابخانه بودند قرار گرفت. تمايل بين‌المللي از طريق نمايندگان كشورهايي نظير استراليا، بلژيك، دانمارك، فرانسه، آلمان، يونان، ايتاليا، و ايالات متحده و نيز آنهايي كه از انگليس آمده بودند انعكاس يافت. در آخرين روز همايش، پنجم اكتبر 1877، حاضران به اين نتيجه رسيدند كه انجمن كتابداران انگليس تأسيس شود. اساسنامه اصلي انجمن سعي در تشويق عضويت در سطح وسيع داشت و مهم‌ترين هدفش متحد كردن همه كساني بود كه دست‌اندركار يا علاقه‌مند به كار كتابخانه بودند تا از آن طريق، بهترين شكل اداره كتابخانه‌هاي موجود يا كتابخانه‌هاي جديد در حال تأسيس انجام گيرد. عضويت در انجمن براي همگان آزاد بود و اين امر سبب شد كه اين انجمن در شمار اعضاي اوليه خود دانشمنداني از قبيل بنجامين جووِت، استانلي جونز، مارك پاتيسون، ماكس مولر، و الكساندر بلâجام را داشته باشد.

در دو دهه اول عمر انجمن، روند دانشگاهي و كتابشناختي مسلط بود، اما با گسترش فعاليت‌هاي كتابخانه‌هاي عمومي در دهه 1880 و 1890، كتابداران كتابخانه‌هاي عمومي كه به انجمن ملحق شده بودند انتظار داشتند كه به مقوله‌هاي عملي از جمله رده‌بندي، فهرستنويسي، و دسترسي آزاد به منابع توجه و دقت بيشتري مبذول شود و، از اين رو، كتابداران كتابخانه‌هاي عمومي سريعاً كنترل انجمن را به‌دست گرفتند.

انجمن كتابداران انگليس به كتابخانه‌هاي غيرعمومي توجهي نداشت و هيچ‌گونه تشويقي براي پيوستن كتابداران كتابخانه‌هاي تخصصي و دانشگاهي به انجمن انجام نداد. اين طرفداري از كتابخانه‌هاي عمومي مستقيماً به تشكيل انجمن كتابخانه‌هاي تخصصي و دفاتر اطلاعاتي (اسليب)* در سال 1926؛ انجمن كتابخانه‌هاي آموزشگاهي در سال 1937؛ و همايش دائمي كتابخانه‌هاي ملي و دانشگاهي (اسكونول)[3]  در  سال 1950 انجاميد.

طي سال‌ها، جنبش‌هاي متعددي براي تشكيل فدراسيوني از سازمان‌هاي مربوط به كتابداري و اطلاع‌رساني در سراسر انگليس انجام گرفت؛ اما هيچ‌يك موفق نبود. در سال ،1989 ويلفريد ساندرز در اين زمينه بررسي‌يي انجام داد. >به‌سوي سازمان متحد حرفه‌اي كتابداري، اطلاع‌رساني، و خدمات اطلاعاتي: نظري شخصي<[4]  جزوه‌اي بود كه اسليب، ايز[5] ، و  انجمن كتابداران انگليس را متحد مي‌ساخت. هر سه سازمان طرح اوليه‌اي پيشنهاد كردند و انجمن كتابداران آمادگي توجه و پيروي از پيشنهادها را اعلام داشت؛ اما نهادهاي ديگر، رفتاري غيرصميمانه داشتند تا اينكه در سال 1991 اين انديشه كاملاً نابود شد.

فعاليت‌هاي آموزشي. از سال 1880 به بعد، انجمن كتابداران عميقاً فعاليت خود را به گسترش آموزش و تربيت كتابداران و كمك‌كتابداران معطوف ساخت. در همين سال، كميته‌اي براي تربيت و كارآموزي كمك‌كتابداران كتابخانه‌ها تأسيس شد. برنامه درسي آن در سال 1884 مورد تأييد قرار گرفت و نخستين آزمون در سال 1885 برگزار شد.

در دهه 1920، امتحانات انجمن كتابداران از شش بخش تشكيل مي‌شد كه گذراندن چهار بخش آن مجوزي براي كسب رتبه علمي به‌عنوان عضو وابسته انجمن كتابداران[6]  به‌شمار مي‌آمد و گذراندن همه شش مرحله منجر به عضويت پيوسته[7] مي‌شد. در طي دهه 1930، انجمن كتابداران برنامه درسي سه‌مرحله‌اي ـ ابتدايي، متوسطه، و نهايي ـ را تصويب كرد. كساني كه مرحله متوسطه را مي‌گذراندند، كمك‌كتابدار و آنهايي كه دوره نهايي را مي‌گذراندند به‌عنوان كتابدار به عضويت انجمن در مي‌آمدند.

در اين دوره فقط يك مدرسه كتابداري در انگليس وجود داشت. دوره كارشناسي ارشد در سال 1919 در كالج دانشگاهي لندن تأسيس شد. انجمن كتابداران براي تأسيس مدارس ديگري تلاش كرد كه اكثراً در سال 1940 و در حدود جنگ جهاني دوم آغاز گرديد و در سال‌هاي پايان جنگ واقعيت يافت.

اصلاحات نظام آموزشي به‌تدريج آغاز شد و سرانجام امتحانات انجمن كتابداران در سال 1985 منسوخ گرديد. در سال 1991 انگليس 16 مدرسه كتابداري داشت. با اين همه، انجمن به تلاش‌هاي خود در آموزش و كارآموزي از طريق برگزاري دوره‌هايي براي دانشجويان پيشرفته و كتابداران تجربي و ثبت نام كمك‌كتابداران و اعضا ادامه داد.

عضويت. تعداد اعضاي انجمن كتابداران در سال 1883 كمتر از 400 نفر بود كه در اواخر قرن نوزدهم 633 نفر و در 1928، يعني 50 سال پس از تأسيس، فقط به 897 نفر رسيد. انجمن كمك‌كتابداران كتابخانه‌ها[8]  كه در سال 1895 تأسيس شده بود در سال 1922 به انجمن كمك‌كتابداران[9] تغيير نام يافت. اين انجمن در طول سال‌ها، تلاش خود را به آموزش و كارآموزي كتابداران معطوف داشت و اعضاي قابل ملاحظه‌اي نيز جلب كرد. سپس در سال 1931 بخشي از انجمن كتابداران انگليس شد و اعضاي خود را به اين انجمن منتقل كرد.

در خلال جنگ، نقصاني هرچند اندك، در شمار اعضا پديد آمد؛ ليكن پس از سال 1945 افزايشي مداوم ايجاد شد و تعداد اعضاي انجمن كتابداران در سال 1950 از مرز 000,10 نفر گذشت و در سال 1965 به 000,15 و در سال 1937 به 000,20 نفر رسيد. در سال 1980، اين انجمن بيش از 000,25 عضو داشت، و هرچند تعداد كل اعضا از آن زمان به بعد اندكي كاهش داشته، باز هم در سال 1990 داراي بيش از 600,24 عضو بوده است. مهم‌ترين عامل اين افزايش پس از سال 1945، يكي گسترش تعداد و تنوع كتابخانه‌ها در انگليس و ديگري توجه به وجه اقتصادي بود كه انجمن در قبال همه جنبه‌هاي حرفه‌اي برعهده گرفت.

در سال 1990، انجمن كتابداران دو نوع عضويت جديد نيز به‌وجود آورد؛ يكي اعضاي وابسته و ديگري اعضاي پشتيبان. اعضاي وابسته كساني بودند كه در كتابخانه‌ها و مراكز اطلاع‌رساني شاغل بودند، اما پست‌هاي ديگر غيرحرفه‌اي يا نيمه‌حرفه‌اي داشتند. اعضاي پشتيبان افرادي بودند كه در كتابخانه‌ها يا مراكز خدمات اطلاع‌رساني كار نمي‌كردند، اما نسبت به اهداف انجمن تعلق خاطر داشتند. در پايان سال 1990، تعداد 400 عضو وابسته ثبت نام كرده بودند، كه به شوراي انجمن كتابداران معرفي مي‌شدند. انجمن در حال حاضر كميته‌اي براي اعضاي وابسته دارد.

مديران. نخستين رئيس شوراي انجمن كتابداران انگليس جي. وينتر جونز، كتابدار اصلي و سرپرست كتابخانه موزه بريتانيا، و دومين نفر اِچ. اُ. كاكسي[10]  كتابدار كتابخانه بودلي بود.

اولين كتابداري كه براي رياست انجمن انتخاب شد كتابدار كتابخانه عمومي شهر گلاسگو در سال 1907 بود. در ميان نام مشاهيري كه در سياهه رؤساي انجمن كتابداران ديده مي‌شود اسامي پرنس فيليپ دوك ادينبورگ (1950) و اِرل اتلي[11]نخست‌وزير سابق انگليس (1959) است. در سال 1961 شوراي انجمن كتابداران تصميم گرفت كه در آينده، به‌جز موارد خاص، رؤسا از كتابداراني انتخاب شوند كه داراي مدارج علمي هستند.

در بيش از يك قرن، انجمن كتابداران فقط دو رئيس زن داشت، يكي لورنا پولين در سال 1966 و ديگري جين پليستر در سال .1988

دبيران. در هشتادوپنج سال نخست، انجمن كتابداران چندين دبير افتخاري صاحب نام داشت و دبيرخانه انجمن تا سال 1961 به‌صورت اداره مستقلي بود و از آن پس به‌سبب تغيير سازمان منحل شد. انجمن كتابداران گاه كمك‌دبيران پاره‌وقت نيز استخدام مي‌كرد.

از سال 1959 تا 1974 هاگ باري دبير انجمن بود. او فعاليت‌هايي از جمله ايجاد "هفته كتابخانه ملي در سال‌هاي آخر دهه 1960" را تشويق كرد و از اقداماتي نظير ايجاد انجمن كتابداران كشورهاي مشترك‌المنافع* (كوملا) در سال 1972 حمايت مي‌كرد. از سال 1974 تا 1978 آر. پي. هيليارد به دبيري انجمن منصوب گرديد. در سال‌هاي 1978 تا 1984 كيت لوري جانشين وي شد و سپس در سال‌هاي 1984 تا 1992 جورج كانينگهام كه عضو سابق پارلمان بود جانشين او گرديد و از سال 1992 راس شيمون به اين سمت منصوب شد.

اداره مركزي. انجمن كتابداران انگليس تا سال 1980 دفتر مركزي نداشت. در اين سال مك آليستر دفتري در انجمن سلطنتي پزشكي و جراحي در اختيار انجمن قرار دارد. در خلال سال‌هاي 1910 تا 1922 دفتر انجمن چهار بار تغيير محل داد.

در سال 1928، در اداره مركزي دائمي خود مستقر شد. در سال 1931 با مساعدت‌هاي بنياد كارنگي انجمن كتابداران در سراي چاسر[12]  گشايش يافت. سراي چاسر كعبه كتابداراني شده بود كه به لندن سفر مي‌كردند و تمامي شوراها، كميته‌ها، و همايش‌ها در آنجا برگزار مي‌شد. در خلال جنگ جهاني دوم، اداره مركزي انجمن براي مدتي به لانس استون در كورن وال منتقل گرديد. بر اثر انفجار بمب، خسارات فراواني به ساختمان كتابخانه ملي مركزي وارد شد و سراي چاسر نيز از آسيب در امان نماند.

همايش‌ها. انجمن كتابداران انگليس سالانه به‌جز سال 1914 و سال‌هاي 1940 تا 1945، همايش‌هايي برگزار كرده است. جنگ جهاني اول باعث گرديد همايشي كه قرار بود در آكسفورد برگزار شود لغو گردد، اما همايش‌هاي سالانه از 1915 تا 1918 در لندن برگزار شد. پس از جنگ جهاني اول، نخستين همايش سالانه در سپتامبر 1919 در سات پورت برگزار شد و نخستين همايش بعد از جنگ جهاني دوم در ماه مه سال 1946 در بلاك پول تشكيل گرديد. شكل همايش‌ها در طي سال‌ها اندكي تفاوت كرده ولي پيوسته ادامه يافته است.

انتشارات. از زماني‌كه انجمن تأسيس شد، >مجله امريكايي كتابداري<[13]  را به‌عنوان ارگان رسمي خود پذيرفت، با اين شرط كه كلمه امريكايي از عنوان آن حذف شود. اين موافقت از سال 1877 تا سال 1882 دوام يافت. در سال 1880 نشريه‌اي با نام >يادداشت‌هاي ماهانه< شروع به كار كرد كه در سال 1883 تنها مجله انجمن كتابداران انگليس بود. در سال  1884>وقايعنامه كتابداري<[14]  شروع به كار كرد كه تا سال 1888 دوام داشت و از سال 1889 تا  1898>مجله كتابداري< نشريه رسمي شد كه با نارضايتي‌هاي فراواني همراه بود و جيمز داف براون* كه كاسه صبرش از تأخير نشر اين مجله لبريز شده بود، در ژوئيه 1898 مراسم افتتاحيه >دنياي كتابداري <را جشن گرفت. اما انجمن كتابداران سرگرم انتشار نشريه‌اي متعلق به خود بود و در ژانويه 1899 نخستين شماره >پيشينه انجمن كتابداران<[15]  كه هنري گوپي سردبير آن بود منتشر شد و از آن زمان به‌طور منظم انتشار يافت.

در ژانويه 1976 نشريه >پيشينه<[16]  براي نخستين بار به سردبيري روزنامه‌نگاري حرفه‌اي منتشر شد. اين انجمن در سال 1969 مبادرت به انتشار >مجله كتابداري< كرد، كه داراي مقالاتي مفصل‌تر از >پيشينه< بود و فضاي بيشتري را به بررسي متون حرفه‌اي اختصاص مي‌داد. امروزه اين فصلنامه با عنوان >مجله كتابداري و اطلاع‌رساني< منتشر مي‌شود.

نخستين سالنامه انجمن كتابداران در سال 1892 منتشر شد، كه تا سال 1932 عملاً سالانه نبود؛ اما از آن پس به‌طور منظم منتشر شده و شامل سياهه اسامي اعضاي شورا و كميته است و جزئيات شاخه‌ها و گروه‌ها را ارائه مي‌دهد و متوني را كه امتياز سلطنتي گرفته‌اند، آيين‌نامه‌ها، و نيز سياهه اعضاي انجمن را منتشر مي‌كند.

از سال‌هاي مياني دهه 1930، انجمن براي برنامه انتشاراتي نيرومندي تلاش كرده است و سلسله انتشاراتي از قبيل >تحقيقات جاري<، >چكيده‌نامه كتابداري و اطلاع‌رساني<، و >نمايه فن‌آوري انگليس<[17]  را فراهم ساخته است. از ديگر انتشاراتي كه انجمن كتابداران در طي سال‌ها با آنها همكاري داشته >قواعد فهرستنويسي انگلو ـ امريكن< و >راهنماي والفورد براي منابع مرجع<[18]  است.

در سال 1990 تغييراتي بنيادي رخ داد و انجمن توانست تعداد 29 عنوان نشريه جديد ـ در مقايسه با 21 عنوان در سال 1989 ـ منتشر كند.

شعبه‌ها و گروه‌ها. تاريخ ايجاد شعبه‌هاي انجمن كتابداران به سال 1896 بازمي‌گردد كه در آن، شعبه شمال غربي به‌وجود آمد و بقيه شاخه‌هاي ناحيه‌اي متعاقب آن تأسيس گرديد كه تعدادي از آنها، مانند بريستول و بيرمينگام، مبناي شهري داشتند. وسيع‌ترين شعبه مربوط به لندن و حومه آن بود كه در سال 1923 افتتاح گرديد. انجمن كتابداران اسكاتلند در سال 1908 تأسيس و در سال 1931 تبديل به يكي از شعبه‌هاي انجمن كتابداران انگليس شد. با تشكيل شعبه‌هاي يوركشاير و جنوب غربي در سال 1949، انجمن كتابداران انگليس همه بريتانيا را زير پوشش قرار داد. ايالت ويلز تحت پوشش انجمن كتابداران ويلز كه شعبه‌اي از انجمن كتابداران انگليس بود در آمد و سرزمين ايرلند شمالي نيز با شعبه ايرلند شمالي پوشش داده شد. اعضاي انجمن كتابداران انگليس به خودي خود به عضويت شعبه محلي كه در آن اقامت داشتند يا كار مي‌كردند در مي‌آمدند. هم اكنون انجمن كتابداران انگليس داراي 12 شعبه است كه هر يك نماينده‌اي انتخابي در شورا و انجمن دارد.

ايجاد گروه‌ها از سال 1895، يعني زماني‌كه انجمن كمك‌كتابداران به‌وجود آمد، آغاز گرديد. اين انجمن در زمان تأسيس نهادي مستقل بود؛ اما در سال 1930، زماني‌كه انجمن ايجاد بخش‌هايي را براي دانشگاه‌ها، كتابخانه‌هاي تحقيقاتي، و كتابخانه‌هاي حومه شروع كرد؛ به‌صورت بخشي از انجمن كتابداران انگليس در آمد. از سال 1945، شوراي انجمن كتابداران براي جذب عضويت كتابداران انواع كتابخانه‌ها، تلاش بيشتري كرد و بخش‌هاي بيشتري تأسيس شد، كه بخش كتابخانه‌هاي جوانان، كتابخانه‌هاي پزشكي، مرجع، و كتابخانه‌هاي اختصاصي از آن جمله‌اند. درسال 1962، پيرو پيشنهاد پذيرفته‌شده هاگ باري، بخش‌ها به گروه‌ها تغيير نام دادند. گروه‌هايي نيز براي كتابخانه‌هاي بيمارستان‌ها، مراجعه‌كنندگان معلول، تاريخ كتابداري، فهرستنويسي و نمايه‌سازي، كتاب‌هاي كمياب، و كتابداري بين‌المللي به‌وجود آمد. گروه‌هاي ديگري نيز تا سال 1991 تأسيس شد كه جمعاً 23 گروه را تشكيل مي‌داد. گروه‌ها نيز مانند شعبه‌ها سرگرم نشر مجلاتي از قبيل >مجله كتابخانه عمومي<، >تاريخ كتابخانه<، و >مروري بر كتابخانه جوانان<[19]  و برگزاري همايش‌هايي در همه نقاط كشور بودند. از سال 1988 هر گروه نماينده‌اي انتخابي در شوراي انجمن كتابداران انگليس دارد.

امور بين‌الملل. اين اداره كه با همايشي بين‌المللي به‌وجود آمد، پنجاهمين سال تأسيس خود را با همايش سالانه ادينبورگ در سال 1927 جشن گرفت كه منتج به تأسيس ايفلا* شد. قبل از آغاز فعاليت ايفلا، تلاش‌هاي ناچيزي صورت مي‌گرفت تا انجمن كتابداران در كتابداري جهاني نقشي هدايت‌كننده داشته باشد. اما از سال 1945، روند كاملاً متفاوتي آغاز شد و همكاري‌هاي انجمن كتابداران با ايفلا تا حد قابل ملاحظه‌اي گسترش يافت.

انجمن كتابداران انگليس بارها ميزبان همايش‌هاي متعدد ايفلا بود. از ديگر زمينه‌هاي توسعه بين‌المللي، بعد از جنگ جهاني دوم، گسترش فعاليت‌هاي شوراي بريتانيا[20]  براي ايجاد انگيزه توسعه كتابخانه‌ها در دنيا، به‌ويژه در كشورهاي مشترك‌المنافع بود. تعداد زيادي از كتابداران انگليسي به كشورهاي خارجي سفر كردند تا مسئوليت كتابخانه‌هاي شوراهاي فرهنگي بريتانيا را برعهده گيرند يا كشورهاي در حال توسعه را به گسترش كتابخانه‌ها تشويق كنند.

در سال 1971 "بنياد كشورهاي مشترك‌المنافع" انجمن كتابداران را به كمك براي پايه‌گذاري "انجمن كتابداران كشورهاي مشترك‌المنافع" (كوملا) تشويق كرد. بعد از همايشي توجيهي براي كتابداران 22 كشور مشترك‌المنافع در اداره مركزي انجمن كتابداران در لندن، كوملا در لاگوس (نيجريه) در سال 1972 افتتاح شد. هاگ باري دبير انجمن كتابداران انگليس به‌عنوان اولين دبير كوملا مشغول فعاليت شد و نخستين اساسنامه را فراهم كرد. كي. سي. هاريسون[21] (رئيس انجمن كتابداران انگليس در سال 1973) به عنوان اولين رئيس كوملا در سال‌هاي 1972 تا 1975 انتخاب شد و در سال‌هاي 1980 تا 1983 نيز دبير اجرايي آن بود و هم‌اكنون نيز انجمن كتابداران انگليس به حمايت‌هاي كامل خود از كوملا ادامه مي‌دهد.

از سال 1968 كه گروه بين‌المللي انجمن كتابداران شروع به فعاليت كرده است، تقريباً 1500 عضو در سال 1991 داشته است كه گردهمايي‌هاي خود را منظماً برگزار كرده و فصلنامه >كانون<[22]  را مرتباً براي اعضا انتشار داده است.

نفوذ در دولت. در سال 1898 فرمان سلطنتي به انجمن كتابداران انگليس داده شد و متن آن شامل عبارت‌هايي چون "براي رونق بيشتر اداره كتابخانه‌ها" و "نظارت بر وضع قوانين" گرديد. انجمن كتابداران در به نتيجه رساندن "موافقت‌نامه كتاب‌هاي ويژه"[23]  در سال 1929 و 1931 نقش مهمي ايفا كرده

كه كتابخانه‌هاي عمومي از آن بهره‌اي فراوان بردند. انجمن، در خلال سال‌ها، نمايندگاني به كميته‌هاي بسيار - اعم از دولتي و غيردولتي - معرفي كرده است. در اين كميته‌ها مدارك مهمي از قبيل گزارش سال 1927 كنيون، گزارش سال 1959 رُبرتز، و گزارش سال 1969 دينتون تدوين شده است. كنيون انگيزه همكاري كتابخانه‌ها را در سراسر بريتانيا ايجاد كرد. گزارش رُبرتز منجر به قانون سال 1964 كتابخانه‌هاي عمومي و موزه‌ها شد، و دينتون زمينه‌هاي تصويب قانون سال 1972 كتابخانه‌هاي انگليس را فراهم ساخت.

انجمن در بحث‌هاي طولاني قبل از تصويب قانون واسپاري عمومي[24]  سال 1979، نقش برجسته‌اي داشت و به‌طور مداوم تلاش مي‌كرد تا كاركنان كتابخانه‌ها را از خطر تحمل امور اضافي مربوط به اين مصوّبه حفظ كند و بر اين نكته تأكيد داشت كه هزينه‌هاي تهيه كتاب براي كتابخانه‌ها نبايد به‌سبب هزينه‌هاي اضافي تجهيزات مورد لزوم كاهش يابد، و سرانجام قوانين نهايي هزينه‌هاي ذخيره‌اي را درنظر گرفت تا در سال 1982 قانون واسپاري قابل اجرا شد.

امور حال و آينده. انجمن كتابداران، در طي سال‌ها، به‌عنوان بخشي از تلاش‌هاي خود براي زنده نگاه‌داشتن آرمان‌هاي بانيان انجمن بر مسائلي از قبيل سانسور، حق مؤلف، و هزينه‌هاي كتابخانه‌ها نظارت داشته است. انجمن اتحاديه‌اي بازرگاني نيست؛ ليكن در زمينه حقوق و شرايط خدمتي اعضا در همه سطوح توصيه‌هايي داشته و رهنمودها و خط‌مشي‌هايي براي كتابخانه‌هاي عمومي، آموزشگاهي، بيمارستاني، و ديگر انواع كتابخانه‌ها تدوين كرده و سازمان‌هايي را كه كتابخانه‌ها به آنها وابسته‌اند به حفظ حداقل استانداردهاي خدمتي ترغيب كرده است.

 

مأخذ:

Munford, W.A. A History of the Library Association, 1877-1977. the Library Association Centenary Volume.

                كي.سي.هاريسون (WELIS)

                ترجمه ناهيد بني‌اقبال

 


[1]. Library Association of the United Kingdom

[2]. Academy on the Philadelphia Conference of Librarians

[3]. Standing Conference on National and UniversityLibraries (SCONUL)

[4]. Toward a Unified Professional Organization for Libraryand Information Science and Services: A Personal View

[5]. IIS (Institute of Information Scientists)

[6]. Associate of the Library Association (ALA)

[7]. Fellowship (FLA)

[8]. Library Assistants' Association (LAA)

[9]. Association of Assistant Librarians (AAL)

[10]. H. O. Coxe

[11]. Earl Attlee

[12]. Chaucer House

[13]. American Library Journal

[14]. Library Chronicle

[15]. Library Association Record

[16]. Record

[17]. British Technology Index

[18]. Walford's Guide to Reference Materials

[19]. Youth Library Review

[20]. British Council

[21]. K.C. Harrison

[22]. Focus

[23]. Net Books Agreements

[24]. Public Lending Right Act (PLR)

 

بازگشت به فهرست مقالات الف