Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دایره المعارف کتابداری و اطلاع رسانی
    آ         الف       ب       پ       ت       ث       ج       چ       ح       خ       د       ذ       ر       ز       ژ       س       ش       ص       ض       ط       ظ       ع       غ       ف       ق       ک       گ       ل       م       ن       و       ه       ی    

بازگشت به فهرست مقالات الف

 

انجمن كتابداران ايران. اين انجمن در سال 1345 توسط گروه كوچكي از كتابداران ايراني كه در دوران تحصيلشان در امريكا و انگليس تحت تأثير فعاليت‌هاي انجمن‌هاي كتابداري اين دو كشور قرار گرفته بودند به‌وجود آمد. اين گروه حتي قبل از رفتنشان به خارج از كشور با كاركردهاي انجمن‌هاي حرفه‌اي كتابداري از طريق استادان خارجي كه در دوره‌هاي كوتاه‌مدت كتابداري در ايران تدريس مي‌كردند آشنا شده بودند. اما اين نخستين تلاش كتابداران ايراني براي برپايي انجمن كتابداران ايران نبود. اولين اقدام در سال 1340 توسط 21 نفر از كتابداران دانشگاهي و تخصصي صورت گرفت كه بيش از يك سال و نيم دوام نيافت (5: 304). انجمن جديد از همان آغاز كار، اعتلا بخشيدن به كتابداري ايران از طريق ترويج و آموزش كتابداري نوين را در زمره مشغله‌هاي مهم خود قرار داد. پس از پيروزي انقلاب اسلامي، اين انجمن چند سالي دوام يافت اما قطع كمك‌هاي مالي و همكاري‌هاي سازمان‌هاي دولتي از يك سو و برخي عوامل سياسي از سوي ديگر سبب انزوا و انحلال انجمن كتابداران ايران در سال 1360 شد.

بنيانگذاران. كساني كه پيشنهاد تأسيس انجمن كتابداران ايران را در سال 1345 ارائه كردند متشكل از هشت بانوي كتابدار ايراني به نام‌هاي فرنگيس اميد، مهين تفضلي، ليلي جهان‌آرا (اميرارجمند)، معصومه دقيق، شهلا سپهري، فرخنده سعيدي، خورشيد مفتاح، و اولين وارطاني بودند. تعدادي از اين افراد مانند اميرارجمند، تفضلي، سعيدي، و اميد در سال‌هاي بعد تبديل به چهره‌هايي بانفوذ در كتابداري ايران شدند. اميرارجمند به رياست كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان* منصوب شد. تفضلي سال‌ها رئيس مركز خدمات كتابداري* بود. فرخنده سعيدي نخستين بانوي ايراني كه به اخذ دكتري كتابداري نايل آمد و نخستين مدير ايراني گروه آموزش كتابداري دانشگاه تهران نيز بود. اميد علاوه بر چندين سال تصدي در مقام رئيس و نايب رئيس انجمن كتابداران ايران، نخستين رئيس كتابخانه نمونه دانشكده نوبنياد علوم تربيتي دانشگاه تهران نيز بود. در تأسيس انجمن كتابداران، مؤسسان ايراني، از كمك‌ها و حمايت‌هاي استادان و كتابداران حرفه‌اي امريكايي و انگليسي كه آن زمان در تهران به‌سر مي‌بردند نيز برخوردار بودند. اين افراد عبارت بودند از: مارگارت هاپكينز كتابدار امريكايي، از طرف كميسيون مبادلات فرهنگي امريكا با ايران (برنامه فولبرايت)، كه براي مشاوره در تأسيس و توسعه كتابخانه مركزي دانشگاه تهران به مدت يك سال (1344-1345) به ايران آمده بود، و آليس لورر، استاد كتابداري دانشگاه ايلي‌نويز امريكا در اوربانا كه از طرف برنامه فولبرايت، براي تأسيس نخستين دوره كارشناسي ارشد و گروه كتابداري در دانشگاه علوم تربيتي دانشگاه تهران، به مدت يك سال (1345-1346) به ايران آمد (516:10-517).

اهداف و تشكيلات. مؤسسان انجمن كتابداران ايران دو هدف عمده را دنبال مي‌كردند. اين دو هدف عبارت بود از: تشويق كتابداران ايراني به اجراي اصول علمي كتابداري؛ شناساندن اهميت حرفه كتابداري در ايران و بالا بردن مقام كتابدار ايراني و حفظ حقوق آنها. به‌منظور تحقق بخشيدن به اين هدف‌ها، اساسنامه انجمن كتابداران ايران تشكيلات زير را مدّنظر داشت.

الف. هيأت مديره. بر مبناي اساسنامه سال 1345، در رأس انجمن كتابداران ايران هيأت مديره انجمن قرار داشت كه با رأي اعضاي انجمن در جلسه مجمع عمومي كه به‌صورت سالانه برگزار مي‌گرديد انتخاب مي‌شد. هيأت مديره را رئيس، نايب رئيس، خزانه‌دار، و دبير انجمن تشكيل مي‌دادند. در نخستين جلسه مجمع عمومي انجمن كتابداران كه در مهر سال 1345 در حضور وزير آموزش و پرورش تشكيل گرديد فرنگيس اميد، ليلي اميرارجمند، مهين تفضلي، و شهلا سپهري به ترتيب به‌عنوان رئيس، نايب رئيس، خزانه‌دار، و دبير انجمن انتخاب گرديدند. از آن پس تا سال 1357 دوازده هيأت مديره ديگر نيز اداره انجمن را برعهده داشتند.

ب. اعضا و شرايط عضويت. انجمن كتابداران بر پايه اساسنامه سال 1345 چهار گروه را به عضويت مي‌پذيرفت: 1) اعضاي اصلي، شامل كساني كه به كار كتابداري مشغول يا سابقاً به اين شغل پرداخته باشند. همچنين دانشجويان يا فارغ‌التحصيلان مراكز آموزش كتابداري خواه به كار كتابداري اشتغال داشته يا نداشته باشند؛ 2) سازمان‌ها شامل كتابخانه‌ها، مراكز آموزش كتابداري، و ساير مؤسسات غيرانتفاعي كه هدف‌هايي نظير هدف‌هاي انجمن را دارا باشند؛ 3) اعضاي عادي، شامل افراد غيركتابدار كه به فعاليت‌هاي انجمن علاقه‌مند بوده و با كمك‌هاي معنوي و مادي خود در پيشبرد امور انجمن كوشش مي‌كنند؛ و 4) عضويت افتخاري، شامل امتيازي كه از طرف مجمع عمومي به اشخاصي داده مي‌شود كه در پيشرفت علم كتابداري در ايران خدمات قابل ملاحظه‌اي انجام داده باشند. اين عضويت به‌طور دائم به اين افراد اعطا مي‌شود (8: 488-492).

ج. فعاليت‌ها. انجمن كتابداران ايران، فعاليت‌هاي گوناگون خود را در كميته‌هاي مختلفي متمركز كرده بود. در سال‌هاي آغازين، كميته‌هاي زيادي تشكيل گرديد كه عبارت بود از: كميته اساسنامه، كميته پذيرايي، كميته طبقه‌بندي و فهرست‌نويسي، كميته عضويت، كميته فعاليت‌هاي كتابخانه‌اي براي كودكان و نوجوانان، كميته قانون‌گذاري، كميته انتشارات، و كميته حقوقي. علاوه بر كميته‌هاي اصلي، چند كميته فرعي مانند كميته اصطلاحات و كميته سرعنوان‌هاي موضوعي نيز پديد آمد. در سال‌هاي بعد كه انجمن كتابداران ايران دامنه فعاليت‌هاي خود را محدود كرد از تعداد كميته‌ها نيز كاسته شد، به‌طوري‌كه در اواسط دهه 1350 كميته‌هاي انجمن به پنج كميته اصلي عضويت، روابط عمومي، آموزش، انتشارات، و حقوقي محدود گرديد. در اين كميته‌ها بود كه تا سال 1358 نبض انجمن كتابداران ايران مي‌تپيد. اجمالي درباره اين كميته‌ها خالي از فايده نيست.

1. كميته عضويت. اين كميته از پرسابقه‌ترين و فعال‌ترين كميته‌هاي انجمن كتابداران بوده است. حق عضويتي كه توسط اعضا پرداخت مي‌گرديد، هرچند مبلغ اندكي بود، تنها درآمد مستمر انجمن محسوب مي‌گرديد. يكي از اقدامات كميته عضويت ارائه پيشنهاد اعطاي عضويت افتخاري و دائمي به آليس لورر، مارگارت هاپكينز، و جان هاروي، استاد دانشكده كتابداري دركسل، بود كه از طرف برنامه فولبرايت به ايران آمده بودند. مجمع عمومي انجمن كتابداران، در اجلاس سال 1350، به پاس خدمات ارزنده اين افراد به كتابداري ايران با اعطاي عضويت افتخاري دائمي به آنها موافقت كرد.

2. كميته روابط عمومي. مسئوليت برگزاري اجلاس سالانه انجمن كتابداران و سخنراني‌هاي علمي برعهده كميته روابط عمومي بود. اين كميته در طول حيات خود موفق به برگزاري سخنراني‌هاي متعددي براي متخصصان ايراني و استادان خارجي كه براي بازديد يا انجام برنامه‌هاي مطالعاتي به ايران مي‌آمدند گرديد. اجلاس سالانه انجمن كتابداران كه در فاصله سال‌هاي 1350 تا 1358 برگزار گرديد به دوازده مورد مي‌رسيد.

3. كميته آموزش. اين كميته، گرچه سال بعد از تأسيس انجمن كتابداران ايران به‌وجود آمد، تحقق‌بخش هدف‌هاي مهم انجمن در گسترش كتابداري علمي و ارتقاي منزلت كتابداران ايراني بود. شوق وافر سرپرست كميته براي اعتلا بخشيدن به كتابداري ايران، به‌خصوص گسترش در زمينه‌هاي اجتماعي، موجب جذب نيروهاي جوان و كارآمد در انجمن كتابداري گرديد. برنامه‌ريزي‌هاي كميته (كه دفتر آن در محل گروه كتابداري دانشكده علوم تربيتي دانشگاه تهران مستقر بود) و دريافت كمك‌هاي مالي دولتي كه مديريت انجمن آن را تسهيل مي‌كرد، سبب شد كه دانش نوين كتابداري از مرزهاي جغرافيايي تهران گذشته و به سراسر ايران گسترش يابد. در سال 1352 كه نخستين سال تشكيل كميته آموزش بود دو دوره آموزشي در شهرهاي كرمانشاه و كرمان برگزار گرديد. در سال 1353 دو دوره آموزشي ديگر در شهرهاي مشهد و اهواز برگزار شد. در سال 1354 با تشكيل دو دوره ديگر در شهرهاي تبريز و اصفهان تعداد دوره‌هاي آموزشي به شش مورد رسيد. در سال 1356 نيز دوره آموزشي ديگري در شهر شيراز برگزار گرديد. مشكلات مالي انجمن كه در پي نابساماني‌هاي مالي و اقتصادي دولت بروز كرد، امكان آن را به انجمن كتابداران ايران نداد كه دوره آموزشي ديگري براي كتابداران شهرستان‌ها برگزار كند. در دوره‌هاي آموزشي كتابداري در شهرستان‌ها، به‌جز شيراز، تعداد 312 نفر شركت داشتند كه از اين عده 252 نفر موفق به گذراندن دوره شدند (526:7).

علاوه بر دوره‌هاي آموزش كتابداري در شهرستان‌ها، در سال 1355، به تقاضاي مؤسسه مديريت و برنامه‌ريزي وزارت آموزش و پرورش، انجمن كتابداران ايران، دو دوره فشرده آموزشي براي كتابداران كتابخانه‌هاي مدارس در شهر تهران برگزار كرد (1: 12-13).

4. كميته حقوقي. در سال 1349 كميته حقوقي تشكيل و موفق به انجام بررسي در مورد وضعيت كتابخانه‌ها و كتابداران شد. همچنين بررسي‌هايي در مورد شرح وظايف و طبقه‌بندي شغلي كتابداران در كشورهاي ديگر انجام داد. حاصل اين بررسي‌ها تهيه شرح وظايف اوليه براي كتابداران ايران و همچنين رايزني با سازمان امور اداري و استخدامي در تهيه طبقه‌بندي مشاغل كتابداري بود كه پيشنويس آن به‌صورت جزوه‌اي منتشر گرديد.

5. كميته انتشارات. اين كميته در زمره نخستين كميته‌هايي بود كه در سال 1346 در انجمن كتابداران ايران تشكيل گرديد. وظيفه عمده اين كميته، انتشار اخبار فعاليت‌هاي انجمن و كتابخانه‌ها و تهيه متون آموزش كتابداري به‌خصوص جهت تدريس در دوره‌هاي كوتاه‌مدت بود. اين كميته در مدت‌زماني كوتاه توانست انتشارات انجمن كتابداران را سر و سامان دهد، به‌طوري‌كه فصلنامه آن كه با نام نامه انجمن كتابداران منتشر مي‌شد تبديل به يكي از بهترين نشريات ادواري علمي اين رشته در ايران گرديد. فعاليت‌هاي كميته انتشارات را كه در واقع سيماي نشر انجمن كتابداران ايران است مي‌توان چنين برشمرد:

الف. نشريات ادواري، شامل خبرنامه انجمن كتابداران ايران، 1346-1349؛ نامه انجمن كتابداران ايران، 1350-1358؛ كتابدار، 1358-1359؛ و اخبار ماهانه انجمن كتابداران ايران، 1350-1359؛

ب. تك‌نگاشت‌ها، شامل آن‌سوي مرزهاي ملي، تأليف ناصر شريفي، 1356؛ اصطلاحنامه كتابداري، تأليف پوري سلطاني و مهدي مجتبوي ناييني، 1357؛ توليد و نشر كتاب: از دستنوشته مؤلف تا نسخه چاپي، تأليف نورالله مرادي و كامران فاني، 1352؛ رده‌بندي دهدهي ديويي و فهرست نسبي، تأليف ملويل ديويي، ترجمه و تلخيص فرنگيس اميد (شفا)، 1352؛ شناختي از دانش‌شناسي (علوم كتابداري و دانش‌شناسي)، تأليف هوشنگ ابرامي، 1356؛ صد كتاب خواندني، 1352؛ فهرست كوچك سرعنوان‌هاي موضوعي، تأليف عباس حري، 1352؛ كتابشناسي برگزيده كتاب‌هاي فارسي؛ و واژه‌نامه كوچك كتابداري، تأليف مهدي مجتبوي ناييني، 1352.

فعاليت‌هاي ديگر. ساير فعاليت‌هاي انجمن عبارت است از: الف) عضويت در ايفلا، از سال 1347 كه از اين طريق انجمن صاحب حق رأي در تصميم‌گيري‌ها شد و افراد متعددي در ايفلا شركت جستند يا به ايراد سخنراني در جلسات ايفلا پرداختند (1:2)؛ ب) همكاري با يونسكو، كه در واقع از سال 1972 (سال جهاني كتاب) آغاز شد. كميته خاصي در اين سال در ايران براي اجراي برنامه‌هاي يونسكو تشكيل گرديد كه يكي از اعضاي آن، انجمن كتابداران ايران بود (1:2)؛ و ج) عضويت در شوراي ملي انجمن‌هاي علمي ايران، كه در سال 1356 به پاس فعاليت‌هاي علمي و آموزشي و انتشاراتي انجمن كتابداران صورت گرفت؛ و انجمن را از زمره انجمن‌هاي صنفي صرف متمايز ساخت (2:3).

انجمن كتابداران در دوران پس از انقلاب اسلامي. در سال 1358 و پس از تحولات ناشي از انقلاب اسلامي ايران، گروهي از كتابداران جوان از هيأت مديره انجمن تقاضا كردند تا تغييراتي در اساسنامه آن داده شود. اساسنامه پيشنهادي در مجمع عمومي انجمن كه در شهريور 1358 برگزار گرديد به تصويب رسيد. هدف‌هاي انجمن در اساسنامه جديد عبارت بود از: 1) حفظ شأن، موقعيت، امنيت شغلي، و حقوق حرفه‌اي كتابداران ايران؛ 2) حمايت از آزادي انديشه، بيان، نوشتن، و خواندن، بر مبناي بيانيه كتابخانه‌هاي عمومي يونسكو؛ 3) كمك به آموزش كتابداري و پيشبرد كتابداري نوين؛ 4) آگاه كردن جامعه ايراني از اهميت نقش كتابخانه‌ها و مراكز اسناد و كتابداران؛ و 5) كمك به گسترش فرهنگ و علم (11: 248). اساسنامه جديد همچنين تشكيل شوراي انجمن كتابداران به جاي هيأت مديره را دربر داشت.

به دنبال اين پيشنهاد، مجمع عمومي انجمن در مهر 1358 برگزار گرديد. در اين جلسه 12 نفر شامل 9 عضو اصلي و 3 عضو علي‌البدل به‌عنوان اعضاي نخستين شوراي انجمن كتابداران برگزيده شدند. در مجمع عمومي سال 1359 كه براي ارائه گزارش سال 1358 و انتخاب اعضاي جديد شورا برگزار گرديد اعضاي قبلي با اندك تغييري دوباره به عضويت شورا در آمدند.

مهم‌ترين مسئله‌اي كه انجمن كتابداران، پس از انقلاب، با آن روبه‌رو گرديد متوقف شدن كمك‌هاي مالي دولت به انجمن‌هاي علمي و حرفه‌اي از جمله انجمن كتابداران ايران بود. علاوه بر اين، علي‌رغم گزارش دبير انجمن در مجمع عمومي سال 1359 كه نشان مي‌داد تعداد اعضاي انجمن از 167 نفر در سال 1358 به 500 نفر در سال 1359 افزايش داشته، تعداد زيادي از اعضا از پرداخت حق عضويت به انجمن خودداري كردند. افزون بر اين، سازمان ملي تحقيقات كه بعد از انقلاب جايگزين مؤسسه تحقيقات و برنامه‌ريزي علمي و آموزشي شده بود شوراي انجمن را در فشار قرار داد تا محل دبيرخانه انجمن در آن مركز را كه از سال 1350 در اشغال داشت تخليه كند. اين مسائل و پاره‌اي مشكلات داخلي، شوراي انجمن كتابداران را چنان ناتوان كرد كه از عهده يافتن مكاني مناسب براي برگزاري اجلاس سالانه انجمن در سال 1360 برنيامد. و بدين ترتيب، چراغ عمر انجمن بدون اعلام رسمي خاموش گرديد.

تجديد حيات انجمن. با توجه به ضرورت تشكيل مجدد انجمن كتابداري ايران، كتابخانه ملي از آغاز سال 1377 فعاليت‌هايي را در اين زمينه آغاز كرد. در پايان مهر اين سال، نخستين همايش براي تشكيل هيأت مؤسس برگزار شد، و اعضاي هيأت مؤسس به اتفاق آرا انتخاب شدند. اين انجمن اين بار با نام كتابداري و اطلاع‌رساني ايران سرانجام در تاريخ 31/5/1379 از سوي وزارت علوم، تحقيقات، و فنآوري به‌عنوان انجمن علمي به تصويب رسيد و اساسنامه آن در 6 فصل، 25 ماده، 58 زيرماده، و 17 تبصره مورد تأييد قرار گرفت.

طبق ماده 2 اين اساسنامه، انجمن مؤسسه‌اي غيرانتفاعي است كه در زمينه‌هاي فرهنگي، علمي، پژوهشي، و فني فعاليت دارد و هدف آن گسترش، پيشبرد، و ارتقاي دانش كتابداري و اطلاع‌رساني است. مهم‌ترين وظايف انجمن انجام تحقيقات علمي و فرهنگي؛ همكاري با نهادهاي اجرايي، علمي، و پژوهشي؛ ارائه خدمات آموزشي و پژوهشي؛ ترغيب پژوهشگران و تجليل از استادان و محققان ممتاز؛ و تشكيل همايش‌هاي علمي است (4: فصل دوم). عضويت در انجمن، طبق فصل سوم اساسنامه، به چند شكل است: عضويت پيوسته، عضويت وابسته، عضويت دانشجويي، و عضويت افتخاري. اعضاي حقوقي كه سازمان‌ها و مؤسسات را دربر مي‌گيرد، عضو وابسته محسوب مي‌شوند (4: فصل سوم). اركان اصلي شامل مجمع عمومي، هيأت مديره، و بازرسان است. هيأت مديره، كه نماينده قانوني انجمن محسوب مي‌شود، وظايف خاص خود را دنبال مي‌كند. مهم‌ترين اين وظايف اداره امور جاري انجمن، تشكيل گروه‌هاي تخصصي، تهيه گزارش سالانه، تنظيم تراز مالي، و تصويب و نظارت بر اجراي طرح‌ها و برنامه‌هاي علمي است. گروه‌هاي آموزشي و پژوهشي، كميته انتشارات، كميته روابط عمومي و بين‌المللي، و كميته همايش‌هاي علمي، گروه‌هاي انجمن را تشكيل مي‌دهند (4: فصل چهارم).

براي تشكيل نخستين مجمع عمومي انجمن از كليه كتابداران، دانشجويان، و فارغ‌التحصيلان اين رشته دعوت عام و از استادان و صاحب‌نظران دعوت خاص به‌عمل آمد و در اول اسفند 1379، نخستين مجمع عمومي در تالار اجتماعات فرهنگسراي نياوران تشكيل گرديد. در پي اعلام آمادگي 36 نامزد براي هيأت مديره، رأي‌گيري انجام گرفت و اعضاي نخستين هيأت مديره انجمن كتابداري و اطلاع‌رساني به ترتيب زير انتخاب شدند: رحمت‌الله فتاحي از دانشگاه فردوسي مشهد، فرامرز خسروي از كتابخانه ملي، فاطمه اسدي كرگاني از دانشگاه علوم پزشكي ايران، كاظم حافظيان رضوي از مركز اطلاع‌رساني جهاد كشاورزي، محمود شمسبد از دانشگاه الزهراء، عبدالحسين فرج‌پهلو از دانشگاه شهيد چمران اهواز، و مهرداد نيكنام از كتابخانه ملي. عباس گيلوري و سعيد رضايي شريف‌آبادي به‌عنوان اعضاي علي‌البدل هيأت مديره و احمد شعباني و رضا اردلان به‌عنوان بازرسان انجمن و خانم شيبا كيانمهر به‌عنوان بازرس علي‌البدل انتخاب شدند (1:6). در نخستين جلسه هيأت مديره انجمن، كه در 29 فروردين 1380 برگزار شد، رحمت‌الله فتاحي به‌عنوان رئيس؛ فاطمه اسدي گركاني به‌عنون نايب رئيس؛ كاظم حافظيان رضوي به‌عنوان خزانه‌دار؛ مهرداد نيكنام به‌عنوان دبير؛ محمود شمسبد، فريبرز خسروي، و عبدالحسين فرج‌پهلو به‌عنوان اعضاي هيأت مديره؛ احمد شعباني و رضا اردلان به‌عنوان بازرسان انجمن؛ و سعيد رضايي شريف‌آبادي و عباس گيلوري به‌عنوان اعضاي علي‌البدل هيأت مديره برگزيده شدند (2:9).

 

مآخذ: 1) اخبار ماهانه انجمن كتابداران ايران (خرداد 1355): 12-13؛ 2) اخبار ماهانه انجمن كتابداران ايران (شهريور ـ مهر 1350): 1؛ 3) اخبار ماهانه انجمن كتابداران ايران (مرداد 1356): 2؛ 4) اساسنامه انجمن كتابداري و اطلاع‌رساني. وزارت علوم، تحقيقات و فنآوري. مصوب 31/5/1379؛ 5) افشار، ايرج. "دو توضيح". نامه انجمن كتابداران ايران. دوره نهم، 2 (تابستان 1355): 303-307؛ 6) انجمن كتابداري و اطلاع‌رساني. صورتجلسه مورخ 1/12/1379؛ 7) انصاري، نوش‌آفرين. "كارنامه سه‌ساله آموزش كتابداري در دوره‌هاي كوتاه‌مدت 1352-1354". نامه انجمن كتابداران ايران. دوره هشتم، 4 (زمستان 1354): 525-542؛ 8) شادمان، زهرا. "تاريخچه انجمن كتابداران ايران". نامه انجمن كتابداران ايران. دوره هشتم، 4 (زمستان 1354): 485-507؛ 9) گزارش نخستين جلسه هيأت مديره انجمن. تهران: انجمن كتابداري و اطلاع‌رساني، 1380؛ 10) هاپكينز، مارگارت. "ده سال پيش در ايران". نامه انجمن كتابداران ايران. دوره هشتم، 4 (زمستان 1354): 515-525؛

11) Hayati, Zouhayr. "An Examination of Aspects of the History of Librarianship and Education in Iran". PhD. Dissertation, SILAS, The University of New South Wales, Australia, 1996.

 

                زهير حياتي

 

 

 

 

 

 

 

بازگشت به فهرست مقالات الف