Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دایره المعارف کتابداری و اطلاع رسانی
    آ         الف       ب       پ       ت       ث       ج       چ       ح       خ       د       ذ       ر       ز       ژ       س       ش       ص       ض       ط       ظ       ع       غ       ف       ق       ک       گ       ل       م       ن       و       ه       ی    

بازگشت به فهرست مقالات الف

 

انجمن مدرسان كتابداري و اطلاع‌رساني هند[1] . در 19 دسامبر 1969 همايشي با شركت مدرسان رشته كتابداري از چندين دانشگاه هند در محل مركز مدارك پژوهش و آموزش در شهر بنگلور و به‌همت پي.ان.كائولا برگزار گرديد. در اين نشست كه به رياست سي.كي.لانگريج تشكيل شد، كائولا به درخواست دي.بي.كريشنارائو به توصيف ساختار آموزشي كتابداري در كشور و نياز به تأسيس انجمني از مدرسان كتابداري هند پرداخت. پس از گفت‌وگوهاي تخصصي در اين زمينه، در پايان اين جلسه كميته‌اي تخصصي به رياست كريشنارائو و دبيري كائولا تشكيل و تأسيس انجمن مدرسان كتابداري هند به‌عنوان سازماني تخصصي در سطح ملي رسماً اعلام گرديد.

اهداف. عمده‌ترين اهداف اين انجمن عبارت است از: ترويج و توسعه آموزش كتابداري در هند؛ توسعه تحقيقات كتابداري؛ توسعه انتشارات تخصصي در قالب كتاب، نشريه، و جز آن؛ برگزاري همايش‌هاي علمي؛ خدمات مشاوره‌اي در زمينه آموزش كتابداري؛ توسعه و ارتقاي آموزش‌هاي ضمن خدمت كتابداري براي مدرسان؛ و توسعه و ترويج خدمات رفاهي مدرسان كتابداري در سراسر هند.

اين انجمن عمدتاً مسائل و مشكلات موجود در آموزش كتابداري هند را مورد مطالعه قرار داده و از طريق سازماندهي و برگزاري همايش‌هاي ناحيه‌اي و ملي در اين زمينه، نتايج تحقيقات انجام‌شده را اعلام مي‌دارد. كليه فعاليت‌هاي انجمن توسط كميته‌اي اجرايي مشتمل بر هفده نفر متخصص اداره مي‌گردد. اعضاي اين كميته كه با آراي مستقيم به‌مدت دو سال انتخاب مي‌شوند در جلسات سالانه‌اي كه انجمن برگزار مي‌كند فعاليت‌هاي انجام‌شده را به اطلاع ساير اعضا مي‌رساند. انجمن، علاوه بر پذيرش اعضا از ميان مدرسان كتابداري، تعدادي عضو نيز از ميان كاركنان ارشد كتابخانه‌ها، دانشجويان، و ساير علاقه‌مندان به آموزش و پژوهش در زمينه كتابداري مي‌پذيرد.

فعاليت‌ها. از عمده‌ترين فعاليت‌هاي اين انجمن برگزاري همايش در زمينه مسائل و مشكلات موجود در آموزش كتابداري بوده كه مهم‌ترين آنها به شرح زير است:

1. روش‌هاي تدريس در آموزش كتابداري (مركز مدارك پژوهش و آموزش، بنگلور: 19-21 دسامبر 1970)؛

2. برنامه‌هاي درسي آموزش كتابداري در مقطع كارشناسي (دانشگاه كارناتاكا، داروار: 9-11 مارس 1973)؛

3. ارتباط آموزش علوم كتابداري و اطلاع‌رساني با تغيير نيازهاي اطلاعاتي كشور (دانشگاه هند و بنارس، بنارس: 13-18 مارس 1981)؛

4. كاربرد مواد ديداري ـ شنيداري در آموزش علوم كتابداري و اطلاع‌رساني (لكهنو: 9-10 نوامبر 1986)؛

5. آموزش كتابداري دانشگاهي (دانشگاه گلبرگه، گلبرگه: 21-23 نوامبر 1988)؛

6. اصلاح برنامه درسي علوم كتابداري و اطلاع‌رساني (دانشگاه سائو راشترا، راجكوت: 14-16 دسامبر 1989)؛

7. پنجاه سال آموزش علوم كتابداري و اطلاع‌رساني در هند (دانشگاه ميسور، ميسور: 27-29 نوامبر 1997).

همايش‌هاي برگزارشده توسط انجمن مدرسان كتابداري هند همواره تأكيد بر همكاري ميان انجمن‌هاي مختلف فني و تخصصي كتابداري در هند داشته است. اين انجمن ضمن مطالعات و بررسي‌هاي كارشناسي در زمينه مسائل و مشكلات آموزش كتابداري، راهكارها و توصيه‌هايي را به نهادهاي دولتي ارائه مي‌كند؛ از آن جمله پيشنهادهاي زير به كميسيون بورس‌هاي دانشگاهي، كه يكي از سازمان‌هاي فعال ملي در امر آموزش در سطح هند است، ارائه گرديده است:

1. تخصيص بودجه‌اي مستقل به امر تحقيقات كتابداري؛

2. تأمين مدرسان تمام‌وقت براي گروه‌هاي كتابداري در دانشگاه‌هاي هند؛

3. تأمين تسهيلات و امكانات بيشتر در امر آموزش كتابداري در مقطع تحصيلات تكميلي؛

4. تغيير نام گروه‌هاي آموزشي كتابداري به علوم كتابداري و اطلاع‌رساني.

در جهت اشاعه اطلاعات در زمينه آموزش كتابداري و انعكاس اخبار، رويدادها، و مسائل و مشكلات در اين زمينه؛ انجمن دست به تهيه، چاپ، و انتشار مرتب منابع مطالعاتي مختلف زده است كه از جمله مي‌توان به دو نشريه >ارتباطات انجمن مدرسان كتابداري و علوم اطلاع‌رساني هند<[2] كه از سال 1981 چاپ و به‌صورت رايگان ميان اعضا توزيع مي‌گردد؛ و >گزارش سالانه انجمن<[3] كه شرح فعاليت‌هاي سال گذشته را ارائه مي‌كند اشاره داشت.

انجمن علاوه بر انتشار اين نشريه‌ها، انتشارات ديگري نيز دارد كه به‌صورت كتاب، جزوه، و مانند آن چاپ شده و در اختيار علاقه‌مندان قرار مي‌گيرد. عمده‌ترين اين منابع عبارتند از:>تحقيقات كتابداري و اطلاع‌رساني در هند: كتابشناسي دوره دكتري و كارشناسي ارشد فلسفه و پايان‌نامه‌هاي كارشناسي ارشد علوم كتابداري و اطلاع‌رساني<[4] ؛ >شرح  حال مدرسان كتابداري و اطلاع‌رساني هند<[5] ؛ و >راهنماي  مدارس كتابداري و اطلاع‌رساني هند<[6]  (1: ج 10، ص92-95).

اين انجمن همچنين در سال 1997 اقدام به چاپ مقالات ارائه‌شده در پانزدهمين همايش ملي خود با عنوان >پنجاه سال آموزش كتابداري در هند<[7]  كرد كه مشتمل بر 25 مقاله در مورد مسائل و مشكلات گوناگون آموزش كتابداري اين كشور است (2: I).

انجمن مدرسان كتابداري هند ايجاد يك خط‌مشي ملي براي آموزش كتابداري و اطلاع‌رساني در سطح كشور را دنبال و در اين زمينه نشست‌هايي برگزار كرده است. علاوه بر اين، انجمن تاكنون فعاليت‌هايي در جهت ايجاد مركزي براي تهيه منابع و مدارك مورد نياز براي آموزش كتابداري به انجام رسانده كه نتايج مفيدي در پي داشته است.

اين انجمن روز دوازدهم اوت هر سال را كه مصادف با سالروز تولد رانگاناتان*، كتابدار هندي و چهره شناخته‌شده بين‌المللي است، به‌عنوان "روز كتابداري" در هند معرفي كرده كه اين امر موجب تشويق بيشتر گروه‌هاي كتابداري دانشگاه‌ها براي انجام تحقيقات علمي در زمينه آموزش كتابداري گرديده است.

 

 

مآخذ:

1) Gupta, B.M.,ed. Handbook of Libraries, Archives, and Information Centers In India. Delhi: Aditya Prakashan, 1991; 2) Raju, A.N; Rao, Laxman; and Rao S. Sudaryshan, eds. Fifty Years of Library and Information Sciecnce Education in India. Seminar Papers: XV, IATLIS. National Seminar, University of Mysore, 27-29 Nov.1997. Hyderabad: IATLIS, 1997.

ترجمه و بازنگاري حسن كياني

 


[1]. Indian Association of Teachers of Library andInformation Science (IATLIS)

[2]. IATLIS Communication

[3]. Annual Report

[4]. Research Library and Information Science in India: aBibliography of Ph.D, M.phil, and Mlisdissertation

[5]. Who is Who among Library and Information ScienceTeachers in India

[6]. Directory of Library and Information Science Schools inIndia

[7]. 50 Years Library Education in India

 

بازگشت به فهرست مقالات الف