Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دایره المعارف کتابداری و اطلاع رسانی
    آ         الف       ب       پ       ت       ث       ج       چ       ح       خ       د       ذ       ر       ز       ژ       س       ش       ص       ض       ط       ظ       ع       غ       ف       ق       ک       گ       ل       م       ن       و       ه       ی    

بازگشت به فهرست مقالات الف

 

انوار، فرشته. وي در سال 1302 ش. در خانواده‌اي مذهبي سياسي در تهران چشم به جهان گشود (3: ذيل واژه). پدرش از روحانيان مشروطه‌خواه بود و چند دوره نيز نماينده مجلس گرديد. وي پس از گذراندن دوره ابتدايي وارد دبيرستان امريكايي (بعدها دبيرستان نوربخش) شد و علاوه بر دروس اين دوره، زبان انگليسي را نيز به‌خوبي فراگرفت. ليسانس ادبيات انگليسي را در سال 1334 از شعبه زبان‌هاي خارجي دانشكده ادبيات دانشگاه تهران اخذ كرد، و زبان فرانسوي را نيز، به‌عنوان زبان دوم، در همين دوره آموخت، و در سال 1335 به دريافت ليسانس آموزش و پرورش از دانشگاه تهران نايل شد. پس از تأسيس دوره كارشناسي ارشد كتابداري در دانشگاه تهران، وارد اين دوره شد و جزو نخستين فارغ‌التحصيلان اين رشته در سال 1347 بود (26:2؛ 3: ذيل واژه). 

انوار در چندين سازمان به عنوان متخصص رشته كتابداري به كار اشتغال داشت. از سال 1344-1349 در مؤسسه بنياد فرهنگ ايران، به ترجمه فهرست نسخه‌هاي خطي چستربيتي از زبان انگليسي به فارسي پرداخت (1: 26؛ 3: ذيل واژه). بخش مرجع كتابخانه دانشكده ادبيات دانشگاه تهران به همّت او ايجاد گرديد و مسئوليت اداره آن را نيز برعهده گرفت. سپس در سال 1349 به گروه كتابداري دانشكده علوم تربيتي دانشگاه تهران پيوست و به تدريس درس مرجع پرداخت (1: 26؛ 2: 26). وي همچنين عضو انجمن كتابداران ايران بود و در وزارت فرهنگ و هنر (سابق) دوره‌هاي كتابداري تدريس مي‌كرد (:3 ذيل واژه). امّا ناراحتي وي از لحاظ بينايي و برخي نارسايي‌هاي قلبي سبب شد كه مجبور به رهاكردن تدريس شود، ولي پيوسته با شغل مورد علاقه‌اش، يعني كتابداري، مي‌زيست. وي حتي در منزل و در دوره استراحت نيز از آن غافل نبود؛ و تلاش مي‌كرد كه در همايش‌هاي مربوط به اين رشته شركت جويد. سرانجام در تيرماه 1380، پس از مدتي بيماري، به‌دليل ناراحتي‌هاي جسمي در گذشت (26:2).

انوار به زبان فارسي عشق مي‌ورزيد و از به‌كار بردن واژه‌هاي خارجي توسط نويسندگان يا گويندگان فارسي زبان سخت برمي‌آشفت (26:1؛ 26:2). وي از حضور در جمع دوستان اهل كتاب لذت مي‌برد و مي‌كوشيد اين‌گونه محافل پيوسته استمرار يابد و تا پايان عمر نيز توانست در اين كار توفيق يابد (26:1). از وي چند ترجمه از انگليسي به فارسي و يك ترجمه از زبان فرانسوي برجاي مانده است (26:2).

 

 

مآخذ: 1) انصاري، نوش‌آفرين (محقق). "فرشته كتابدار". جهان كتاب. س. ششم، 9-10 (شهريور 1380): 26؛ 2) جهان كتاب. س. ششم، 9-10 (شهريور 1380): 26؛ 3) راهنماي دانش آموختگان كتابداري ايران. ذيل "انوار، فرشته".

                داكا

 

بازگشت به فهرست مقالات الف