Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دایره المعارف کتابداری و اطلاع رسانی
    آ         الف       ب       پ       ت       ث       ج       چ       ح       خ       د       ذ       ر       ز       ژ       س       ش       ص       ض       ط       ظ       ع       غ       ف       ق       ک       گ       ل       م       ن       و       ه       ی    

بازگشت به فهرست مقالات ج

 

جمهوري دومينيكن، كتابخانه‌هاي. جمهوري دومينيكن در بخش شرقي جزيره هيسپانيولا[1]  در درياي كارائيب واقع است. بين دومينيكن و هائيتي، كه در بخش غربي جزيره واقع شده، زنجيره‌اي از كوهستان‌ها قرار دارد. جمعيت دومينيكن (طبق آمار سال 2000) 8500000 نفر و مساحت آن 48734 كيلومترمربع است. پايتخت اين جمهوري شهر سانتودومينگو و زبان رسمي آن اسپانيولي است.

تاريخچه. اسپانيايي‌ها نخستين اروپايياني بودند كه در جزاير كارائيب ساكن شدند. بسياري معتقدند كه آنها چاپخانه را براي نخستين بار در آنجا متداول كردند، اما به احتمال زياد آنان فقط تسهيلات چاپ را در سرزمين اصلي خود، اسپانيا، به‌كار گرفتند. زيرا، در آن زمان بدون اجازه شوراي بوميان امكان چاپ هيچ مطلبي درباره مستعمرات وجود نداشت.

تاريخ شروع چاپ در جزيره هيسپانيولا به‌درستي معلوم نيست. به اعتقاد برخي مورخان، در قرن هفدهم چاپخانه‌اي در آن جزيره داير بوده است، اما هيچ مدركي دال بر اين ادعا وجود ندارد. اولين منابع، مربوط به مورو دو سن ـ مري[2]  است كه در سال 1783 از وجود چاپخانه‌اي مستقر در "دادگاه سلطنتي" ياد مي‌كند؛ مكاني كه طبق قانون به محل اقامت رئيس دادگاه سلطنتي اختصاص داشت و شامل مخزن مهر سلطنتي، بايگاني دبيرخانه، و همچنين چاپخانه و زندان بود. نخستين اثر چاپي با عنوان نهمين درخواست براي محافظت پيكره مريم مقدس[3] ، در سال 1800 و به‌وسيله يك فرانسوي به نام آندره ژوزف بلاكو[4] ، كه در حدود سال 1782 به جزيره آمده بود، تهيه شد.

درباره كتابخانه‌ها در دوران استعمار، اطلاعات چنداني موجود نيست. نخستين نشانه از كتابخانه عمومي در سال 1860، اندكي بيش از 15 سال بعد از ايجاد جمهوري (1844)، ظاهر شد. اين كتابخانه با اهداي كتابخانه خصوصي رافائل ماريا بارالت[5] ، حقوقدان و نويسنده ونزوئلايي كه مدتي در شهر سانتودومينگو زندگي مي‌كرد ايجاد شد، اما براي گنجينه‌هاي كتابشناسيِ وي عاقبت خوشي مقدّر نبود؛ اين گنجينه در 1876 با حمايت "جامعه دوستان ملت" به مدرسه سن توماس آكويناس منتقل شد و تا 1904 از بين رفته بود. ايجاد كتابخانه عمومي در شهر "سانتياگو دو لو كابالروز"[6]  با گشايش كتابخانه‌هاي آمانتز دو لا لوزآتنئوم[7]  (تأسيس 1874)، آليانز اسيبائنا[8]  (تأسيس 1888)، و آتنئوم[9]  در سن پدرو دو ماكوريس[10]  (تأسيس 1890) پي‌گيري شد.

نخستين حركت مشخص از قانون واسپاري، ايجاد مخزني براي نگهداري انتشارات دولتي توسط كنگره ملي در 1884 بود. در 26 سپتامبر همان سال، كنگره ملي بر اساس اصل "ضرورت تأسيس اداره‌اي دولتي جهت نگهداري كليه آثار، اسناد، و مدارك تشكيل‌دهنده بايگاني دبيرخانه دولت و ساير ادارات" شغل بايگاني عمومي را ايجاد كرد. اين بايگاني در تالار اصلي ساختمان شوراي شهر قرار داشت.

در قرن بيستم، تأسيس كتابخانه‌ها در سراسر كشور ادامه يافت. كتابخانه عمومي گابريل اِي. موريلو[11]  در شهر موكا[12]احداث شد (1904)، و در شهرهاي ديگر با ايجاد كتابخانه عمومي بانف[13]  (تأسيس 1920)، كتابخانه شهرداري سانتودومينگو[14]  (تأسيس 1920)، و كتابخانه عمومي جامعه اصلاح‌طلبان[15]  در پورتو پلاتا[16]  (تأسيس 1928) دنبال گرديد.  در سال 1927، موزه و كتابخانه ملي به‌صورت مركزي واحد تأسيس شد.

سال‌هاي 1930 تا 1960، دوره سي‌ساله استبداد رافائل ال. تروخيلو[17] ، براي توسعه كتابخانه‌هاي كشور دوره مهمي بود. آرشيو عمومي ملت[18]  در 1935 پديد آمد و در سال 1939 نخستين كتابدار متخصص به نام اسپانيارد لوئيس فلورن لوزانو[19]  (1913-1973) وارد جمهوري دومينيكن شد. فلورن از 1939 تا 1953 در سانتودومينگو زندگي مي‌كرد و در اين مدت مدير كتابخانه دانشگاه سانتودومينگو بود. توسعه كتابخانه به‌صورت كاملاً فني در جمهوري دومينيكن به دست او صورت گرفت. با ورود وي، كتابخانه‌هاي عمومي و فعاليت‌هاي كتابشناختي، حياتي دوباره يافت كه نتيجه آن نخستين كتابشناسي‌هاي ملي، اولين دوره‌هاي آموزشي براي آرشيوداران و كتابداران، و برپايي اولين نمايشگاه‌هاي كتاب در كشور بود.

تا سال 1956 تعداد 110 كتابخانه عمومي در كشور وجود داشت كه به 425874 نفر ارائه خدمت مي‌كردند. سال‌هاي آخر دهه 1950، شاهد بيشترين توسعه با مجموعه‌اي از 136 كتابخانه و 569903 نفر استفاده‌كننده بود.

دهه 1960 دوران بي‌ثباتي سياسي و اقتصادي در جمهوري دومينيكن بود. بعد از مرگ تروخيلو در 1960 و، در پي آن، وقوع جنگ‌هاي داخلي در 1965، كشور ركودي را تحمل مي‌كرد كه آثار آن در كتابخانه‌ها نيز محسوس بود. تعداد كتابخانه‌ها تقليل يافت و مجموعه آنها به‌سرعت رو به زوال نهاد. چپاول و غارت از ويژگي‌هاي آن دوره بود و روزآمد نگه‌داشتن مجموعه‌هاي كتاب به‌سبب فقدان كمك‌هاي اقتصادي به‌دشواري صورت مي‌گرفت.

دهه 1970 عصر جديدي براي كتابداري دومينيكن به‌شمار مي‌آيد. اوايل 1970، نخستين گروه كتابداران متخصص دومينيكن، شامل ده نفر، به كشور بازگشتند. فلورن كه از 1959 مدرسه امريكايي كتابداري[20]  را در مدلين[21]  كلمبيا اداره كرده بود، به‌عنوان مشاور كتابخانه ملي تازه‌تأسيس، تعيين گرديد. دوره‌هاي آموزشي براي كمك‌كتابداران راه‌اندازي شد و انجمن كتابداران دومينيكن تشكيل يافت. نخستين كتابخانه‌هاي تخصصي پديد آمد، اما كتابخانه‌هاي عمومي و آموزشگاهي به‌سبب عدم علاقه در بخش دولتي، بدون پشتيباني به كار خود ادامه مي‌دادند. در اين دوره از توسعه كتابخانه‌ها اهميت خدمات كتابخانه‌اي در رشد ملي به‌تدريج نمودار شد.

كتابخانه و آرشيو ملي. كتابخانه ملي، در اصل به‌عنوان موزه و كتابخانه ملي، در سال 1927 تأسيس شد. اين كتابخانه، در آغاز، با بي‌ثباتي به كارش ادامه مي‌داد فقط اسماً كتابخانه ملي بود، زيرا از 1947 تا 1971 وظايف آن را كتابخانه دانشگاه سانتودومينگو انجام مي‌داد. نگهداري دو نسخه از همه مواد چاپي در كتابخانه مركزي دانشگاه سانتودومينگو، و دو نسخه در آرشيو عمومي كشور، طبق قانون 1948 حق مؤلف، الزامي شده بود.

در سال 1969، كتابخانه ملي، مجوز ساخت بناي خاص خود را دريافت كرد و در 1971 گشايش يافت. با اعلام قانون جديد واسپاري در نقض قانون 1948، كتابخانه ملي به‌عنوان تنها حافظ انتشارات ملي تعيين شد. در اين قانون مسئوليت نگهداري دو نسخه از نشريات ادواري، تك‌نگاشت‌ها، و ساير مواد چاپي و نيز نسخه‌اي از صفحه‌هاي گرامافون به كتابخانه ملي واگذار شد. در سال 1982، كنگره ملي، علاوه بر كتابخانه ملي، كتابخانه‌هاي كنگره ملي و آرشيو ملي را نيز مشمول قانون واسپاري كرد.

كتابخانه ملي گزارش خود را به رياست جمهوري ارائه مي‌دهد و از پنج بخش تشكيل شده است: خدمات اداري، خدمات فني، نشريات ادواري، كتابشناسي ملي، و خدمات عمومي. اين كتابخانه مجموعه‌اي شامل 345424 جلد را نگهداري مي‌كند و از سال 1978 نوعي كتابشناسي ملي تحت عنوان >كتابشناسي سالانه<[22]  را به‌طور مرتب منتشر مي‌سازد.

 شغل آرشيوداري عمومي از 1884 پديد آمد، اما تشكيلات جديد آرشيو عمومي كشور با اعلام قانوني در سال 1935، كه براي اطمينان از نگهداري منظم كليه اسناد منتشر شده دولتي طراحي شده بود، آغاز به كار كرد و منبع مهمي در زمينه اطلاعات تاريخي كشور به‌شمار مي‌رود.

وظيفه آرشيو عمومي، نگهداري، سازماندهي، و انتشار كليه اسناد و مدارك و نيز تمام اسناد تاريخي مرتبطي است كه از ادارات و شعبه‌هاي مختلف دولت صادر مي‌شود. تصويب‌نامه‌هايي نظام سازماندهي و نگهداري موجودي آن را مشخص و دريافت مدارك را مقرر مي‌كند.

اين آرشيو متشكل از هفت بخش است: اداري، تحقيقاتي، انتشاراتي، بايگاني، بايگاني موقّت، كتابخانه و نشريات، و خدمات فني. تاريخ موجودي‌هاي آرشيو از 1600 تا 1979 متغير است و مدارك مستعمراتي آن، به‌وسيله مجموعه ارزشمند آرشيو سلطنتي عرضه شده است. بخش نشريات داراي مجموعه گرانبهايي از روزنامه‌ها و نخستين نشريات كشور است. آرشيو از سال 1938 خبرنامه‌اي را منتشر مي‌كند.

از دو آرشيو مهم ديگر نيز بايد نام برد: آرشيو تاريخي سانتياگو، واقع در شهر سانتياگو دولو كابالروز مشتمل بر مدارك مربوط به اين شهر؛ و آرشيو ملي موسيقي.

كتابخانه‌هاي دانشگاهي. هشت مؤسسه آموزش عالي در دومينيكن داراي كتابخانه هستند. بزرگ‌ترين و قديمي‌ترين آنها دانشگاه مستقل سانتودومينگو (دانشگاه سانتودومينگوي سابق) است كه تأسيس آن به 1538 بازمي‌گردد، اما كتابخانه فعلي آن در 1927 ايجاد شده است. اين كتابخانه تا 1983 داراي 260000 جلد كتاب و جزوه، و 5000 عنوان نشريه بوده است. دوران بيشترين رشد اين كتابخانه از 1940 تا 1960 بوده، و بخشي از آن مرهون قانون حق مؤلف 1948 است كه واگذاري دو نسخه از كليه آثار منتشرشده در جمهوري دومينيكن را الزامي كرد. اين كتابخانه از 1948 تا 1971 به‌عنوان كتابخانه ملي در جهت كليه اهداف متصوّر براي آن عمل مي‌كرد. طي دوره 1944-1952، افزايش مجموعه آن بالغ بر 40000 عنوان بود. اين كتابخانه برنامه‌اي براي مبادله با كتابخانه كنگره امريكا دارد و امانت‌دار رسمي انتشارات دولت ايالات متحده است.

كتابخانه يو.اِي.اس.دي.[23]  با انتشار تعدادي كتابشناسي با  عناوين >كتابشناسي دومينيكن<[24] ، >كتابشناسي تاريخي دومينيكن<[25] ، و >كتابشناسي استادان دانشگاه<[26]  به مركز كتابشناسي ملي[27]  مبدل شد. مجموعه مجلات، روزنامه‌ها، كتاب‌ها، پايان‌نامه‌ها، و جزوه‌هاي آن، به‌ويژه مواد مربوط به جمهوري دومينيكن، يكي از غني‌ترين مجموعه‌ها در كشور است.

در 1985، هفت نفر از 65 كارمند كتابخانه يو.اِي.اس.دي. متخصص بودند. دانشگاه علاوه بر كتابخانه مركزي، داراي پنج كتابخانه اقماري: اقتصاد، مهندسي و معماري، علوم كشاورزي و دامپروري، علوم انساني، و حقوق و علوم سياسي است. همچنين دانشگاه داراي كتابخانه‌هايي در چهار مركز منطقه‌اي شامل: مركز دانشگاهي منطقه‌اي شمال غرب واقع در مائو[28]  با شعبه‌اي در شهر سانتياگو رودريگز[29] ، مركز دانشگاهي منطقه‌اي جنوب غرب در باراهونا[30] ، مركز دانشگاهي منطقه‌اي شمال شرق در سانفرانسيسكو دوماكوريس، و مركز دانشگاهي منطقه‌اي شرق در هيجويي[31] .

60 درصد كتابداران متخصص كشور در كتابخانه‌هاي دانشگاهي فعاليت دارند، و اين تجمع هم در خدمات ارائه‌شده به‌وسيله كتابخانه‌هاي دانشگاهي و هم در اهميتي كه به آنها داده مي‌شود منعكس است. تعداد روزافزون ساختمان‌هاي كتابخانه‌اي كه اخيراً ساخته شده و يا در حال ساخته شدن است نشانه خوبي در اين زمينه است. وجود اين ساختمان‌ها مبيّن سرمايه‌گذاري‌هاي كلان در وسايل و تجهيزات كتابخانه‌اي است. مهم‌ترين آنها، ساختمان جديد كتابخانه مركزي دانشگاه مركزي شرق[32]  در سن پدرو دوماكوريس است.  اين كتابخانه كه در سال 1981 افتتاح شد، در 1985 مجموعه‌اي شامل 45000 جلد كتاب و نيز تجهيزات نوين ديداري و شنيداري را در اختيار داشت.

كتابخانه دانشگاه پدرو هنريكوس يورنا[33] ، كه در سال  1966 تأسيس شد، داراي 45000 عنوان مدرك است و خبرنامه‌اي آموزشي نيز منتشر مي‌كند. مؤسسه فني سانتودومينگو مجموعه‌اي شامل 35000 جلد دارد و كيفيت مواد و خدمات آن چشمگير است. در ميان اين خدمات، اشاعه اطلاعات گزيده در محدوده علوم خالص، فن‌آوري، علوم انساني، علوم اجتماعي، و علوم پزشكي ارائه مي‌شود. سه مؤسسه ديگر، دانشگاه كاتوليك مادر و معلم، دانشگاه بين‌المللي، و مؤسسه مطالعات پيشرفته، به‌ترتيب، داراي مجموعه‌اي به تعداد 70000، 5300، و 12000جلد هستند.

كتابخانه‌هاي عمومي. دولت جمهوري دومينيكن به‌جز در شهر سانتودومينگو، توجه كمي نسبت به ايجاد و توسعه كتابخانه‌هاي عمومي داشت. خوزه فرانسيسكو پناگومز[34] ، شهردار اوايل دهه 1980، قول داده بود كه 50 كتابخانه عمومي براي منطقه بسازد. وي پس از روي كار آمدن، جهت انجام تعهدات انتخاباتي خود، در شهرداري، دفتري براي كتابخانه‌هاي عمومي ايجاد كرد. در سال‌هاي 1982 و ،1983 تعداد 15 كتابخانه عمومي در نواحي مجاور تأسيس شد كه مجموعه آنها بين كمتر از 400 تا بيش از 1000 جلد متغير بود. دفتر كتابخانه‌هاي عمومي، مسئول برنامه‌ريزي، سازماندهي، و اداره اين نوع كتابخانه‌هاست. كليه مدارك از طريق نظام فهرست‌نويسي كه توسط اين دفتر ايجاد شده است به‌صورت متمركز سازماندهي مي‌شود. مجموعه‌ها شامل كتاب‌هاي درسي مدارس از كلاس اول تا سال اول دانشكده، همچنين مجموعه‌هاي عمومي كوچك متشكل از دايره‌المعارف‌ها و واژه‌نامه‌هاست.

بخش خصوصي نيز از زمان پيدايش كتابخانه راهنماي كودكان[35]  در 1979، كه به‌وسيله گروهي از زنان به نام محفل دوستداران كتاب[36]  اداره مي‌شد، در توسعه كتابخانه‌ها شركت داشت. اين كتابخانه مجموعه‌اي مشتمل بر 3900 جلد كتاب دارد و تا سال 1983 پذيراي 27600 كودك بوده و تعداد كاركنان دائمي آن اندك است.

در شهر پورتوپلاتا، جامعه اصلاح‌طلبان در ارتباط با كتابخانه‌هاي عمومي فعاليت‌هاي فرهنگي شامل حفظ آثار باستاني شهر را انجام مي‌دهد.

كتابخانه‌هاي آموزشگاهي. جمهوري دومينيكن تقريباً فاقد كتابخانه‌هاي آموزشگاهي است. كتابخانه‌هاي موجود نيز كوچك بوده و متكي بر بخشش‌هاي انسان‌هاي نيكوكار هستند؛ در نتيجه، بر اساس برنامه‌ريزي صحيح يا اصول انتخاب مناسب استوار نيستند. كساني كه در اين كتابخانه‌ها خدمت مي‌كنند، اغلب چون هيچ آموزش كتابداري در هر دو زمينه خدمات فني و خدمات عمومي نداشته‌اند، به تجربه شخصي خود متكي بوده و از اين نظر در زحمت هستند. تا نيمه دهه 1980، از 5200 مؤسسه آموزشي در كشور، فقط 115 مؤسسه (2/2 درصد)، كتابخانه داشتند.

وزيران آموزش و پرورش، هنرهاي زيبا، و فرهنگ در 1983 بررسي مشتركي انجام دادند كه نتايج زير به‌دست آمد: 1) حتي يك مورد از مجموعه‌ها را نمي‌توان روزآمد دانست؛ 2) كتابخانه‌ها بدون تجهيزات ساختاري خاص خود مجبورند خارج از كلاس‌هاي درس يا دفاتر اداري عمل كنند؛ 3) تقريباً كليه مجموعه‌ها شامل كتاب‌هاي درسي هستند كه اغلب آنها بين 125 و 5000 جلد متغيرند و فقط يكي از آنها بيش از 7000 جلد دارد؛ 4) كتابخانه‌ها تجهيزات كافي يا مجموعه باز ندارند؛ و 5) كتابداران هيچ‌گونه آموزش حرفه‌اي نديده‌اند. همچنين مجموعه‌ها به‌صورت منظم سازماندهي نشده است. كتابخانه‌ها فاقد برگه‌دان عمومي هستند و كنترلي بر گردآوري كتاب ندارند. در مورد خدمات نيز، وظيفه اصلي اين كتابخانه‌ها فقط امانت دادن كتاب‌ها در تالار مطالعه است.

نظام ملي كتابخانه‌هاي آموزشگاهي به‌عنوان طرح كمك‌هاي فني بين‌المللي مطرح شد. نقطه شروع آن، ارائه آموزش كتابخانه‌هاي آموزشگاهي به 276 نفر جهت قبول مسئوليت سازماندهي و ارائه خدمات نوين در شبكه مورد نظر بوده است. همچنين، نوعي نظام كتابخانه‌اي سيّار، در 1985 براي كتاب‌رساني به مردم محروم و حمايت از برنامه‌هاي درسي و آموزشي در مناطق مرزي كشور طراحي شد.

كتابخانه‌هاي تخصصي. سال 1975، آغاز پيدايش اين نوع كتابخانه‌ها در جمهوري دومينيكن بود و از آن زمان تعدادي از كتابخانه‌هاي مهم تخصصي پديد آمد. يكي از آنها مركز اطلاعات علمي و فني[37]  وابسته به مؤسسه فن‌آوري صنعتي دومينيكن است كه بخشي از تشكيلات بانك مركزي جمهوري دومينيكن بوده و به فن‌آوري صنعتي با تأكيد خاص بر فن‌آوري توليد مواد غذايي اختصاص دارد. اين مركز داراي دو بخش است: كتابخانه‌اي با 6000 جلد كتاب و 600 عنوان نشريه ادواري؛ و نيز بخش اطلاعات فني، كه شامل اسناد، پايگاه اطلاعاتي، و قسمتي مربوط به كاتالوگ‌ها و راهنماهاي تجهيزات و ماشين‌آلات است. اين مركز نماينده كشور دومينيكن در خدمات ملي اطلاعات فني[38]  است.

مركز توسعه صادرات دومينيكن كه خاص تجارت بين‌المللي است، داراي مركز اطلاع‌رساني با 8104 جلد كتاب و 400 عنوان نشريه ادواري است و از نظام اطلاعات تجاري مركز تجارت بين‌المللي سازمان ملل متحد استفاده مي‌كند.

مركز ملي اطلاعات كشاورزي[39]  وابسته به اداره اطلاعات، آمار، و محاسبات وزارت كشاورزي، در 1978 ايجاد شد و به‌عنوان هماهنگ‌كننده ملي ميان نظام امريكايي اطلاعات كشاورزي در امريكاي لاتين و كارائيب[40] ، و نظام بين‌المللي اطلاعات كشاورزي و فن‌آوري‌هاي وابسته، عمل مي‌كند. مركز اطلاع‌رساني آن مجموعه‌اي شامل 4575  جلد كتاب و 712 عنوان نشريه دارد و برنامه‌اي را در جهت آموزش و كمك‌هاي فني به كتابخانه‌هاي وابسته شبكه ملي اطلاعات كشاورزي[41] ارائه مي‌دهد.

كتابخانه انريكو آپولينار هنريكزِ انجمن دوستداران كتاب دومينيكن[42] ، مجموعه‌اي شامل 3279 جلد با گرايش‌هاي تاريخ و ادبيات دومينيكن و زمينه‌هاي وابسته به آن را نگهداري مي‌كند. اين انجمن مجموعه‌اي از فرهنگ و سنن دومينيكن را، كه تاكنون به‌چاپ نرسيده و چاپ‌هاي قديمي كه براي تاريخ و فرهنگ دومينيكن داراي اهميت خاص هستند منتشر مي‌كند.

كتابخانه مؤسسه مالي دومينيكن داراي مجموعه‌اي از 2463 جلد كتاب، 6789 سند، و مجله ويژه امور مالي و كشت و صنعت است.

كتابخانه‌هايي نيز در اداره ملي آمار، مؤسسه عالي كشاورزي در سانتياگو، بانك مركزي جمهوري دومينيكن، شركت برق دومينيكن، و صندوق پس‌انداز جمهوري دومينيكن وجود دارد.

حرفه كتابداري. سابقه آموزش كتابداري در جمهوري دومينيكن به دهه 1940، يعني زماني كه دانشكده فلسفه دانشگاه مستقلِ سانتودومينگوي كنوني درس كتابداري را در واحدهاي درسي دوره‌هاي كارشناسي و بالاتر رشته فلسفه گنجانيد، باز مي‌گردد. متخصصان برجسته به ساماندهي كتابخانه‌هاي كشور و گردآوري كتابشناسي‌هايي پرداختند كه بيشتر آنها در كتابخانه دانشگاه مستقل سانتودومينگو جمع شده بود.

مدرسه كتابداران و آرشيوداران، به‌عنوان بخشي از دانشكده فلسفه، در 1960 ايجاد گرديد و در سال 1966 در پي تغييراتي در تشكيلات دانشگاهي برچيده شد. اگرچه اين مدرسه هرگز به‌صورت واقعي عمل نكرد، تأسيس آن نياز به وجود چنين برنامه‌هايي را آشكار ساخت.

اين دانشگاه و دانشگاه كاتوليك جهت تأمين نخستين گروه بزرگ كتابداران متخصص كشور، تعليم حرفه‌اي گروهي از جوانان را در مدرسه بين امريكايي كتابداري در مدلين كلمبيا برعهده گرفتند.

در سال‌هاي 1970 دوره‌هاي رسمي كتابداري در سطح ملي به‌وسيله دانشگاه كاتوليك، دانشگاه مركزي شرق، دفتر ملي مديريت نيروي انساني، و انجمن كتابداران دومينيكن ارائه شد. به‌علاوه، از سال 1979 مدرسه كتابداري در دانشگاه بين‌المللي دومينيكن ايجاد گرديده كه به فارغ‌التحصيلان مدرك كارشناسي مي‌دهد.

در مجموع، تا اواسط دهه 1980 براي كتابداران نيمه‌متخصص كه كمتر از 450 نفر نبودند، 17 دوره برگزار شد. آرشيو عمومي كشور هم دو دوره براي 40 نفر از نيمه‌متخصصان آرشيو برگزار كرد و آنها نيز به دريافت مدرك دستيار فني آرشيو نايل گرديدند.

انجمن كتابداران دومينيكن در 28 نوامبر 1974 تأسيس شد. هدف اصلي آن گسترش خدمات كتابخانه‌اي در سراسر كشور است. اين انجمن مشتمل بر يك مجمع عمومي و يك هيأت اجرايي پنج نفره است. اين انجمن تا سال 1978 تعداد 32 عضو داشت و از سال 1976 به بعد نشريه "ال پاپيرو"[43]  را منتشر مي‌سازد. دفتر مركزي آن در كتابخانه ملي قرار دارد و عضويت در آن براي هر دو گروه كتابداران نيمه‌متخصص و متخصص آزاد است.

انجمن كتابخانه‌هاي دانشگاهي[44]  بر اساس تصميمي از جانب شوراي ملي مراكز آموزش عالي در 3 اكتبر 1978 تشكيل يافت. وظيفه آن ايجاد نظامي جهت هماهنگ كردن توسعه مجموعه كتابخانه‌هاي دانشگاهي به‌وسيله پيشگيري از دوباره‌كاري در فعاليت‌ها، تهيه منابع، و همچنين برقراري ارتباط ميان كتابخانه‌هاي عضو است.

            ماريسل فلورن[45]  (WELIS)

                ترجمه انگليسي ادوين اس. گليوز[46]

               ترجمه فارسي ماهرخ لطفي

 

 

[1]. Hispaniola

[2]. Moreau de Saint - Mery

[3]. Novena Para Implorar la Proteccion de MariaSantlsima Por Medio de Su Imagen de Altagraca

[4]. Andres Josef Blocquerst

[5]. Rafael Marìa Baralt

[6]. Santiago de los Caballeros

[7]. Library of the Amantes de la luz Atheneum

[8]. Library of the Alianza Cibaena

[9]. Library of the Atheneum

[10]. San Pedro de Macoris

[11]. Gabriel A. Morillo Public Library

[12]. Moca

[13]. Baní Public Library

[14]. Santo Domingo Municipal Library

[15]. Restoration Society Public Library

[16]. Puerto Plata

[17]. Rafael L. Trujillo

[18]. General Archives of the Nation

[19]. Spaniard Luis Florén Lozano

[20]. Interamerican School of Librarianship

[21]. Medellin

[22]. Anuario Bibliografico

[23]. Universidad Autonoma de Santo Domingo (UASD)

[24]. Bibliografia Dominicana

[25]. Bibliografia Histὸrica Dominicana

[26]. Bibliografia de los Profesores Universitarios

[27]. National Bibliographic Center

[28]. Mao

[29]. Santiago Rodrìguez

[30]. Barahona

[31]. Higϋey

[32]. Central Library of the Eastern Central University(UCE)

[33]. Library of the Pedro Henrìquez Urena University(UNPHU)

[34]. Jose Francisco Pena Gomez

[35]. Children᾽s Pilot Library

[36]. Bibliophile Circle

[37]. Scientific and Technical Information Center (CENICIT)

[38]. National Technical Information Service (NTIS)

[39]. National Center for Agricultural Information(CENADOA)

[40]. Interamerican System for Agricultural Information onLatin America and the Caribbean (AGRINTER/IICA)

[41]. National Network of Agricultural Information

[42]. Enrique Apolinar Henriqez Library of theDominican Society of Bibliophiles

[43]. El Papiro

[44]. Association of University Libraries

[45]. Marisol Florén

[46]. Edwin S. Gleaves

 

 

 

بازگشت به فهرست مقالات ج