Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دایره المعارف کتابداری و اطلاع رسانی
    آ         الف       ب       پ       ت       ث       ج       چ       ح       خ       د       ذ       ر       ز       ژ       س       ش       ص       ض       ط       ظ       ع       غ       ف       ق       ک       گ       ل       م       ن       و       ه       ی    

بازگشت به فهرست مقالات ن

 

نيكاراگوئه، كتابخانه‌هاي. جمهوري نيكاراگوئه، بزرگ‌ترين كشور امريكاي مركزي، از غرب و شرق به ترتيب بين اقيانوس آرام و درياي كارائيب محصور شده است. از شمال با هندوراس، و از جنوب با كاستاريكا هم‌مرز است. جمعيت آن (طبق آمار سال 2005) 5465100 نفر و مساحت آن 130000 كيلومترمربع است. زبان رسمي آن اسپانيولي است.

كتابخانه ملي. كتابخانه ملي نيكاراگوئه در 1882 در محل كاخ ملي تأسيس شد. سپس به ساختمان اصلي آن در بخش غربي ماناگوئا (پايتخت) انتقال يافت. اين كتابخانه بعد از زمين لرزه 1972 به محل مركز ملي فرهنگي در شمال شرقي پايتخت منتقل شد. كتابخانه ملي نيكاراگوئه در سال‌هاي آغازين مجموعه‌اي حدود 5000 جلد كتاب داشت. در اواسط دهه 1980، اين ميزان به 70000 جلد كتاب، شامل كتابشناسي نيكاراگوئه، منابع مرجع، كتاب‌هاي درسي، و مواد خواندني رسيد، سپس نام كتابخانه ملي نيكاراگوئه به كتابخانه روبن داريو[1]  تغيير پيدا كرد. روبن داريو شاعر امريكايي اسپانيولي‌الاصل بزرگي بود كه سال‌ها به‌عنوان كمك كتابدار در كتابخانه ملي كار مي‌كرد. كتابخانه روبن داريو، علاوه بر انجام وظايف كتابخانه ملي با چالش برآوردن نيازهاي فوري جامعه دانش‌آموزي ماناگوئا نيز درگير بود. در دوران حكومت ساندنيست‌ها (اوايل دهه 1980)، هزينه‌هاي دفاعي و فشارهاي اقتصادي، منجر به جيره‌بندي بسياري از كالاهاي اساسي و حذف بسياري از خدمات عمومي نظير خدمات كتابخانه‌اي شد، كه بر مشكلات كتابخانه ملي افزود.

كتابخانه‌هاي دانشگاهي. در اين كشور شش مؤسسه مهم كتابخانه دانشگاهي دارند كه عبارتند از: دانشگاه ملي خودمختار نيكاراگوئه، دانشگاه امريكاي مركزي، مركز ملي آموزش علوم، دانشگاه پلي‌تكنيك، دانشگاه خصوصي خودمختار، و مدرسه ملي كشاورزي و دامپروري. اصلي‌ترين كتابخانه‌هاي دانشگاهي از نظر مجموعه، سازماندهي، و عملكرد، كتابخانه دانشگاه ملي در ماناگوئا و لئون، دانشگاه امريكاي مركزي، و مركز ملي آموزش در ماناگوئا هستند.

كتابخانه‌هاي عمومي. از 1968، تلاش‌هاي بسياري براي بهبود وضعيت كمي و كيفي كتابخانه‌هاي عمومي صورت گرفته است. اين كتابخانه‌ها در بخش‌هايي از شهرهاي ماناگوئا، چيناندگا، استلي، لئون، جينوتگا ، بلوفيلدز، كورينتو، ماسايا، اُكوتال، ماتاگالپا، گرانادا، و كارازو تأسيس شده‌اند. كتابخانه‌هاي عمومي در شهرهاي جينوتپه، جينوتگا، و چيناندگا را باشگاه‌هاي روتاري بنيان نهاده‌اند و كتابخانه‌هاي عمومي برجسته‌اي محسوب مي‌شوند. ساير كتابخانه‌هاي عمومي ثمره تلاش‌هاي مشترك شهرداري‌ها، وزارت آموزش و پرورش، و برخي شهروندان آگاه هستند. تمام كتابخانه‌هاي عمومي نيكاراگوئه در مناطق شهري واقع شده‌اند و اغلب دانش‌آموزان ابتدايي، متوسطه، و مقاطع آموزشي بالاتر از آنها استفاده مي‌كنند.

كتابخانه‌هاي آموزشگاهي. از اواسط دهه ،1960 فعاليت‌هاي زيادي براي بهبود وضعيت كتابخانه‌ها در مراكز آموزشي صورت گرفته است. چندين سازمان و مؤسسه به كتابخانه‌ها كتاب اهدا كرده‌اند و به توسعه كتابخانه‌هاي مدرسه‌اي كمك نموده‌اند. اينها عبارت بوده‌اند از: آژانس بين‌المللي توسعه، مؤسسه ملي كتاب‌هاي اسپانيولي[2] ، بانك مركزي نيكاراگوئه، و به‌ويژه سازمان كشورهاي امريكايي.

كتابخانه‌هاي تخصصي. كتابخانه‌هاي تخصصي نيكاراگوئه عمومآ در پايتخت واقع شده‌اند. اين كتابخانه‌ها عبارتند از: مؤسسه مديريت بازرگاني امريكاي مركزي، بانك مركزي، ديوان عالي، وزارت آموزش و پرورش، بانك ملي، و بانك امريكا. كتابخانه مؤسسه امريكاي مركزي در 1968 با مجموعه‌اي حدود پانصد جلد تأسيس شد و سپس بيش از 25000 جلد كتاب و حدود پانصد عنوان مجله، فيلم، و مواد ديداري ـ شنيداري به‌مجموعه خود اضافه كرد. كتابخانه بانك مركزي در 1961 تأسيس شد، و در زلزله 1972 آسيب ديد، ولي دوباره خيلي خوب بازسازي شد. كتابخانه وزارت آموزش و پرورش در 1966 تشكيل شد و بيش از 6000 جلد كتاب در زمينه آموزش و پرورش دارد. اين منابع را معلمان، كارمندان مؤسسه، و دانشجويان حقوق مورد استفاده قرار مي‌دهند. در 1950 كتابخانه دادگاه عالي بنيان نهاده شد. زلزله‌اي كه در 1972 به‌وقوع پيوست، تعداد زيادي از كتاب‌ها، اسناد، و تجهيزات ديگر اين كتابخانه را از بين برد.

حرفه كتابداري. در 1969 انجمن كتابخانه‌هاي دانشگاهي و تخصصي نيكاراگوئه[3]  تشكيل شد و هم‌اكنون  45نفر عضو حقيقي و 20 نفر عضو سازماني دارد. انجمن كتابداران نيكاراگوئه فعاليت خود را در 1965 آغاز كرد. با وجود محدوديت‌هاي مالي، هر دو انجمن از طريق برگزاري سخنراني‌ها، دوره‌هاي آموزشي، نمايشگاه‌ها، گردهمايي‌هاي تخصصي، و كارگاه‌هاي آموزشي سعي در تشويق كتابداران به بهبود وضعيت خدمات‌رساني به مردم را دارند. 

            لوئيسا كاردناس پرس [4]  (WELIS)

                ترجمه مهشيد عبدلي



[1]. Rubén Dario

[2]. National Institute of Spanish Books

[3]. Association of University and Special Libraries ofNicaragua

[4]. Luisa Cardenas Perez

 

 

 

بازگشت به فهرست مقالات ن