Skip Ribbon Commands
Skip to main content
سایت دایره المعارف کتابداری و اطلاع رسانی
    آ         الف       ب       پ       ت       ث       ج       چ       ح       خ       د       ذ       ر       ز       ژ       س       ش       ص       ض       ط       ظ       ع       غ       ف       ق       ک       گ       ل       م       ن       و       ه       ی    

 بازگشت به فهرست مقالات پ

 

پاراگوئه[1] ، كتابخانه‌هاي. جمهوري پاراگوئه در مركز امريكاي جنوبي واقع شده و از طرف شمال با بوليوي، از شرق با برزيل، و از جنوب و غرب با آرژانتين هم‌مرز است. جمعيت آن (طبق آمار سال 2000) 5500000 نفر و مساحت آن 406752 كيلومترمربع است. زبان رسمي اين كشور اسپانيولي و گواراني است.

تاريخچه. گواراني و ساكنان بومي ديگر اين ناحيه چادرنشين بودند. تا سال‌هاي متمادي، روش ارتباط بوميان شفاهي بود، و فرهنگ عامه گواراني سرشار از داستان‌ها، اسطوره‌ها، و افسانه‌هاست. جنگجويان اسپانيايي تحت فرماندهي خوان دو سالازار اسپينوزا[2]  به اين منطقه وارد شدند و در سال 1537 آسانسيون (پايتخت) را بنيان نهادند. پاراگوئه تا زمان استقلال (1811) به‌صورت يكي از مستعمرات اسپانيا اداره مي‌شد و مدت‌ها ورود كتاب به آن ناحيه محدود و تحت كنترل بود.

خونتا سوپريور گوبرنتيو[3] ، حكمران منطقه (1811-1813)، نخستين كتابخانه عمومي پاراگوئه را تأسيس كرد. كتاب‌ها از بوئنس آيرس، مونته ويدئو، و چندين شهر ديگر در برزيل وارد مي‌شد. در دوره حكومت ديكتاتوري گاسپار رو دري‌گوئز دو فرانسيا[4]  (1817-1840) بار ديگر ورود كتاب‌ها محدود شد. طي اين مدت چاپخانه‌اي ]باسمه‌اي [فعاليت داشت كه كتاب‌ها را با استفاده از قطعات چوب(شبيه مُهر)چاپ مي‌كرد.اينكارمهم‌ترين و مناسب‌ترين روش توليد متون زبان‌آموزي و درسنامه‌هاي مقدماتي حاوي جمله‌هاي كوتاه بود. پس از مرگ گاسپار در 16 اكتبر 1840، كتابخانه‌هاي عمومي مجدداً بازگشايي شدند. همه ساله اين روز را با نام "روز كتابخانه" در پاراگوئه جشن مي‌گيرند.

چاپ به‌روش حروف متحرك در دوران رياست جمهوري كارلوس آنتونيو لوپز[5]  (1841-1862) شروع شد. وي ورود كتاب‌ها را مجدداً مجاز و آموزش را رايگان و اجباري كرد. ولي پسرش كه پس از او به رياست جمهوري رسيد كشور را درگير جنگ با برزيل، آرژانتين، و اوروگوئه كرد. جنگ "اتحاد سه‌جانبه" (1864-1870) باعث تخريب پاراگوئه شد. زماني كه مردم سعي در بازسازي كشور داشتند، گروهي از جوانان كتابخانه‌اي عمومي تأسيس كردند كه زماني كتابخانه شهرداري و زماني ديگر كتابخانه ملي نام گرفت. اين كتابخانه از سال 1874 با حمايت مالي دولت اداره مي‌شد.

كتابخانه ملي. كتابخانه ملي پاراگوئه در آسانسيون احتمالاً ادامه همان كتابخانه شهرداري است. زمان دقيق تأسيس اين كتابخانه مشخص نيست، ولي قوه مقننه قانون تأسيس و حمايت مالي از آن را در سال 1897 تصويب كرده است. در سال 1904 كتابخانه امريكايي[6]  متعلق به خوان سيلوانوگودوي، كامل‌ترين مجموعه امريكايي كتابخانه را كه حاوي 15000جلد كتاب بود، در منطقه ريودولاپلاتا خريداري كرد. اين كتابخانه، دو سال بعد، مجموعه كتاب‌هاي پاراگوئه‌اي انريك سولانو لوپز را خريداري كرد. مخزن نشريات ادواري اين كتابخانه مجموعه‌اي از مهم‌ترين روزنامه‌هاي منتشرشده از قرن هجدهم و نوزدهم تا عصر حاضر را نگهداري مي‌كند. كتابخانه ملي پاراگوئه در حال حاضر حدود 40000 جلد كتاب دارد. كارلوس فرناندز كابالرو[7]  به‌عنوان نخستين كتابدار متخصص در سال 1989 به‌رياست اين كتابخانه منصوب شد.

كتابخانه ملي با مشكلات بسياري روبه‌رو است، از جمله نبودن ساختمان، روابط نامناسب ميان كتابداران حرفه‌اي و غيرحرفه‌اي، و نياز به فراهم‌آوري اشتراكي منابع. دولت در سال 1985 قانون واسپاري را تصويب كرد و به اين ترتيب از نويسندگان و چاپخانه‌ها خواسته شد تا پنج نسخه از هر اثر منتشرشده در پاراگوئه را در اختيار كتابخانه ملي بگذارند، اما در اين قانون هيچ نوع ضمانت اجرايي پيش‌بيني نشده است.

كتابخانه‌هاي دانشگاهي. كتابخانه‌هاي دانشگاهي پاراگوئه را مي‌توان از نظر نظام اداري به دو دسته تقسيم كرد: كتابخانه‌هاي وابسته به دانشگاه ملي آسانسيون و كتابخانه‌هاي وابسته به دانشگاه كاتوليك.

اغلب كتابخانه‌هاي وابسته به دانشگاه ملي آسانسيون به‌خوبي توسعه پيدا كرده‌اند و اين توسعه را مديون يك طرح جامع توسعه و وام از بانك "توسعه كشورهاي امريكايي" هستند. در اواخر دهه 1980، برخي دانشكده‌ها به ساختمان‌هاي جديد و بزرگ‌تري در پرديس دانشگاه سن لورنزو، بيرون از شهر آسانسيون، منتقل شدند؛ مثل دانشكده‌هاي مهندسي زراعي، اقتصاد، علوم اداري  و حسابداري، رايانه، و مهندسي فن‌آوري. در نتيجه هر دانشكده‌اي براي خود كتابخانه‌اي داشت.

در سال 1983، كتابخانه دانشكده علوم دامپزشكي[8]  به ساختمان جديد منتقل شد و در سال 1989 نيز كتابخانه مركزي به ساختمان بزرگي در پرديس دانشگاه نقل مكان كرد. در اين ساختمان، كتابخانه مشغول خودكارسازي كتابخانه‌ها و ايجاد شبكه ميان كتابخانه‌هاي دانشگاهي شد.

از سال 1870، كتابخانه مركزي پاپ پل ششم دانشگاه كاتوليك، بهبود مجموعه و خدمات خود، شامل تهيه ريزنگار از مجلات و روزنامه‌ها را از سر گرفت.

كتابخانه‌هاي عمومي. كتابخانه‌هاي عمومي پاراگوئه در حد مطلوبي توسعه نيافته‌اند و فقط تعدادي از آنها خدمات اماني ارائه مي‌كنند. از اين ميان، كتابخانه روزولت، كتابخانه شهرداري در سن لورنزو[9] ، و كتابخانه فيلادلفيا[10]  ـ كتابخانه مخصوص مهاجران منونيت ـ كتاب امانت مي‌دهند. حدود نيمي از كتابخانه‌هاي عمومي به‌وسيله كتابداران حرفه‌اي اداره مي‌شوند. در سال 1990، يكي از فارغ‌التحصيلان دانشگاه ملي آسانسيون به‌عنوان مدير كتابخانه شهرداري برگزيده شد.

كتابخانه‌هاي آموزشگاهي. رشد كتابخانه‌هاي آموزشگاهي در اين كشور مانند ساير كشورهاي در حال توسعه به‌كندي صورت گرفته است. پژوهشي كه توسط دانشكده علوم كتابداري دانشگاه ملي آسانسيون، با كمك ناناكو تاكاسه، انجام گرفته است نشان مي‌دهد كه فقط چند مدرسه كتابخانه دارند و از اين تعداد اندك نيز فقط برخي داراي مجموعه‌اي بيش از يك‌ هزار جلد هستند.بعضي از كتابخانه‌هاي آموزشگاهي شهر كتابدار حرفه‌اي دارد و در ديگر بخش‌هاي كشور كاركنان كتابخانه آموزش مناسب نديده‌اند. بعضي از آنها در دوره‌هاي كوتاه‌مدت، كه توسط مؤسسات غيردانشگاهي برگزار شده، شركت جسته‌اند.

كتابخانه‌هاي تخصصي. در آغاز دهه 1960 كتابخانه‌هاي تخصصي تحت حمايت‌هاي گسترده‌اي قرار گرفته و اهميت زيادي پيدا كردند. در حدود 85 درصد كتابخانه‌هاي تخصصي كشور پاراگوئه بعد از سال 1980 تأسيس شدند. كشاورزي، اقتصاد، آموزش، امور استخدامي، هيدروالكتريك، دامداري، جمعيت، و جامعه‌شناسي، حوزه‌هاي عمده‌اي بودند كه در اين دانشگاه‌ها به آنها پرداخته مي‌شد. اكثر كتابخانه‌هاي تخصصي در آسانسيون واقع شده‌اند.

در سال 1984، با كمك كميسيون اقتصادي امريكاي لاتين و كارائيب، مركز پردازش اسناد اقتصادي و اجتماعي[11]  و35 مؤسسه عمومي و خصوصي در پاراگوئه شبكه‌اي ملي براي برنامه‌ريزي اطلاع‌رساني ايجاد كردند. اين شبكه همراه با دفتر برنامه‌ريزي مستقيماً زير نظر رئيس‌جمهور فعاليت مي‌كند.

كتابخانه ملي كشاورزي[12]  و كتابخانه دانشگاه علوم دامپزشكي در دانشگاه ملي آسانسيون در برنامه همكاري كتابخانه‌اي مشاركت دارند و در مناطق روستايي از طريق كتابخانه‌هاي اقماري به ارائه خدمت مي‌پردازند.

كتابداران پاراگوئه تجربه اندكي در استفاده از رايانه براي بازيابي اطلاعات و خودكارسازي امور جاري كتابخانه دارند. در سال 1983، مركز بهبود صادرات دولتي كار خودكارسازي نظام اطلاع‌رساني را آغاز كرد و تا سال 1988 آن را به واحدهاي دورافتاده گسترش داد.

مؤسسات ديگر كه در فن‌آوري‌هاي پيشرفته تجربه دارند، شامل دفتر برنامه‌ريزي، كميسيون ملي انرژي اتمي، دانشكده مهندسي زراعي در دانشگاه آسانسيون، و مركز مطالعات جامعه‌شناسي پاراگوئه هستند.

حرفه كتابداري. در دهه 1960، آموزش كتابداري در پاراگوئه آغاز شد. همه ساله، مركز فرهنگي خوان دوسالازار[13]دوره‌هاي كوتاه‌مدت و دانشكده كتابداري دانشگاه ملي آسانسيون دوره كامل كتابداري رابرگزار مي‌كند.اين دانشكده در سال 1971 تأسيس گرديد و تا سال 1988 مستقيماً تحت نظر رئيس دانشگاه ملي آسانسيون اداره مي‌شد؛ - سپس در دانشكده پلي‌تكنيك ادغام گرديد و در سال 1989 به پرديس دانشگاه در سن لورنس انتقال يافت. اين دانشكده داراي دو سطح آموزشي است: دوره‌اي چهارساله، با گواهينامه كتابداري (معادل كارشناسي)، و دوره‌اي دوساله با مدرك كارداني. اين دانشكده همچنين بعضي از برنامه‌هاي دائمي خاص و برخي دوره‌هاي جامع غيررسمي دانشگاه را براي افراد غيركتابدار ارائه مي‌كند و با ديگر مؤسساتي كه در زمينه توسعه شبكه كتابخانه‌اي و نيز تشويق عادت به مطالعه در ميان كودكان و نوجوانان فعاليت مي‌كنند همكاري دارد. از سال 1983 كتابخانه‌هاي سيّار خدمات فراهم‌آوري كتاب براي جوانان را، طي ماه‌هاي زمستان، ارائه مي‌كنند.

دو انجمن كتابداري در پاراگوئه فعال هستند: 1) انجمن كتابداران پاراگوئه[14]  كه در 1961 تأسيس شده است؛ و 2) انجمن دانش‌آموختگان كتابداري پاراگوئه[15]  كه در سال 1974 تأسيس شد و در 1986 تغيير نام يافت. هر دو انجمن برخي فعاليت‌هاي حرفه‌اي را ارائه مي‌كنند، ولي هيچ‌يك تا اوايل سال 1990 برنامه‌اي براي انتشارات نداشته است.       

ژوسفينا تريليس ـ سُلومون[16]  (WELIS)

             ترجمه طاهره طاهري

 

[1]. Paraguay

[2]. Juan de Salazar y Espinosa

[3]. Junta Superior Gubernative

[4]. Gaspar Rodriguez de Francia

[5]. Carlos Antonio Lὸpez

[6]. Biblioteca Americana

[7]. Carlos Fernondez Caballero

[8]. Library of the Faculty of Veterinary Sciences

[9]. Biblioteca Municipal in San Lorenzo

[10]. Libreria Filadelfia

[11]. DocumentaciÓn EconÓmica y Social 

[12]. Biblioteca Nacional de Agricultura (BINA)

[13]. Center Cultural Juan de Salazar

[14]. Association of Librarians of Paraguay (ABL=ALP)

[15]. Association of Graduate Librarians of Paraguay(ABIGRAP= AGLP)

[16]. Yosefina Trelles - Solomon

 

 

 بازگشت به فهرست مقالات پ